wyszło szydło z worka

Gail

2012-02-21T09:49:00.003+01:00

Piękny jest ten wzór. Napatrzyłam się na chusty z tym motywem w tylu miejscach, i w takiej ilości, że już go miałam dosyć ;) Stwierdziłam, że oglądanie mi wystarczy, robić go nie będę.

Tralala, figa z makiem :P Iza zrobiła piękną gail z bawełnianej nitki i mnie natchnęła.
Ta sama Iza chce, żebym wyspowiadała się z oglądanych seriali i noszonych w torebce kosmetyków. Nie uczestniczę w blogowych łańcuszkach, a teraz to nawet jakbym chciała to figa z makiem :P Seriali nie oglądam (w ogóle tv mogłaby dla mnie nie istnieć). Jasne, że w dzieciństwie oglądałam "Twin Peaks" stojąc w kącie pokoju, żeby coś zza pleców mi nie wyskoczyło, "Alternatywy 4" lecą w kółko, trudno się nie nadziać i mąż mocno się natrudził, żeby posadzić mnie przed ekranem w celu pogapienia się na " Californication", ale nie traktuję tego jako serialu, bo oglądaliśmy hurtem, po kilka odcinków, w ramach wieczornego seansu filmowego. Z kosmetykami jeszcze gorzej - nawet pomadki ochronnej przy sobie nie noszę. Oczywiście, wypacykuję twarz, w domu, zrobię oko, ale bardzo delikatnie i subtelnie, bo ja taka delikatna i subtelna jestem. *

Wracamy do gail: potrzebowałam czegoś na prezent dla Pewnej Pani i na drutach 4mm - pochwalić mnie, że wiem na jakich drutach robiłam ;) - z bawełnianej nitki Aria (100g/425m) wydziergałam rzeczoną.
Zmora jakaś, na dwa ostatnie rzędy musiałam rozbebeszyć drugi motek. Dobrze, że dwa kupiłam...
Wiecie co? kolor w kłębku bardziej mi się podoba niż w chuście - zwinięta nitka jest "przypudrowana", a w wyrobie puder gdzieś uleciał.

Jak wspomniałam, chusta jest prezentem, więc pakujemy....

... a jutro wydajemy.

* uwierzył ktoś? ;)

Chuścisko

2012-02-11T11:03:00.003+01:00

Znów wrzuciłam na druty własnoręcznie uprzędzioną wełnę. Tutaj o niej było.

Pisałam już, że przerabianie własnej wełny to ekstatyczne doświadczenie? Nie? ;) To piszę - mmmm, ale czaaaad!

Wzór to bardzo swobodnie potraktowany dew drops.
Nie liczyłam drobiazgowo rzędów (choć właśnie żeby liczyć i nie myśleć po niego sięgnęłam, a co z tego wyszło to za chwilę), olałam też wszystkie lewe oczka na prawej stronie.

Liczenie i pilnowanie wzoru miło mnie oderwać od myślenia i zająć głowę i tak mi to szło, że wzór gdzieś w środku mi się rozjechał. No i trudno, prucie i szukanie błędu przekraczało granice mojej cierpliwości i chęci "niemyślenia", zostaje z błędem. Nawet nie wiedziałam, w którym dokładnie miejscu się rypnęłam, stwierdziłam, że dowiem się po blokowaniu ;)

No, dowiedziałam się i już, chusta i tak grzeje, z błędem, czy bez :P

Do tego jest ogrooomna!

Na rząd zamykający oczka zabrakło mi nitki! Chusta przez jakiś czas była wykończona jasnym kid moherkiem i wyglądało to okropnie, jak doczepiona wata. Na szczęście znalazłam jeden mały moteczek chyba tej samej wełny, który gdzieś się zapodział i nie trafił z resztą do gara. Dofarbowałam, jednak wyszedł mi inny odcień szarości, może użyłam innego barwnika? Nie wiem, ale i tak zostaje jak jest. Chusta nie ma pełnić funkcji ozdobnej, tylko grzewczo - otulającą i pełni - właśnie jestem nią owinięta a klikam przy otwartym oknie (czyli wlatuje do pokoju "kilka" minusów) i jest mi ciepło! :)

Przyjemnego zapiątku!

Swetroponczo

2012-01-27T09:56:00.002+01:00

Tera znowu ja ;)

Udzierg powstał z 6 motków limy i bfl przędzionego przez Laurę (o, tutaj się chwalę zakupem). Trochę ta wełna przeleżała...

Aż w Trzech Króli, podczas kazania (jakiś list był czytany), dziecko przysypiało, a moje myśli uciekły z kościoła i ze mszy wyszłam z gotowym, dopracowanym pomysłem na ponczo. Ze szczegółami. Hm, znów "objawienie"? ;)

Dlaczego "swetroponczo"? ano dlatego, że zamierzałam złączyć tył z przodem, wzdłuż raglanu, żeby powstały szerokie rękawy. Jednak nie wiem, czy tak zrobię - teraz ponczo można również nosić "dziobem" do przodu, a jak złączę, to zamknę sobie tę możliwość. Zadecyduję wiosną, jak je trochę ponoszę.

jest faaaajne :) ciepłe i miękkie :) i oczywiście połączenie laurowej wełny z popielatą limą baaardzo przypadło mi do gustu :)

Całość jest gładka, tylko dół francuzem z zębami i góra francuzem bez zębów. Proste? proste ;)

Emilka Szpilka

2012-01-20T10:12:00.001+01:00

Emilka Szpilką jest od urodzenia - długa i cienka ;)

Rozpisywać się za wiele nie będę - sweterek z alize lanagold fine, 1,5 motka, druty 3,5 (tak mi się wydaje...). Zdjęcia jeszcze przed praniem.

Robiony w całości, od góry - od golfa, który można nosić na dwa sposoby.

Przyznam nieskromnie, że bardzo zadowolona jestem z tego golfa, ogólnie uważam, że ładnie mi wyszedł no i pomysł* miałam fajny, nie? ;) Dla siebie też coś takiego mam zamiar zrobić.

*pomysł odkrywczy nie jest, ale dziergając sweterek nie korzystałam z żadnego opisu ani wzoru, pewnie jest to wypadkowa miliona oglądanych zdjęć ;)

pozdrawiam!

Łusia i jej sukienusia

2012-01-17T11:40:00.005+01:00

Dostałam kiedyś od jednej Pani trochę włóczek. Zapasy chyba starsze ode mnie, wiecie jakie koszmarne akryle? brrr... Trzeszczą już w palcach, a do tego gryzą nieziemsko. Przerobienie tego na drutach raczej nie jest możliwe, może te kłębki posłużą jako wypełniacz, ale jeszcze nie wiem czego ;)

Jednak były w tym darze 3 moteczki produkcji jugosłowiańskiej, akryl z wełną (przewaga tego pierwszego oczywiście), w kolorze całkiem-całkiem, ale dość "oczojebnym". Też skrzypiące, ale to w końcu darowany koń, więc się nie czepiam; dobrze, że są dzieci w domu, można im coś z tego zrobić ;) Jak się zniszczy - nie będzie żalu, ale prędzej Młodsza wyrośnie.

I Łucja dorobiła się sukienki :) Dziergałam wg przepisu Eguni .
Są modyfikacje, bo nie trzymałam się go ściśle - inna włóczka, druty 3mm (a nie 3,5 jak w oryginale), po jakimś czasie przestałam liczyć rzędy i robiłam na oko. U mnie jest więcej dziurek na sznureczek, dodawanie oczek w dole sukienki też wypadło inaczej.

Eguni bardzo dziękuję za udostępnienie opisu :)

Aha, jasne wykończenia są z sonaty, a dół już się nie podwija jak na zdjęciach - poprawiłam :)

Myślałam, że kiecka nie zrobi na Łucji większego wrażenia, tymczasem panie przedszkolanki doniosły mi, że Młodsza bardzo dumnie ją obnosiła i chodziła jak królewna ;) Cóż za radocha dla mamuśki :D

Prościej się nie dało

2012-01-10T09:31:00.000+01:00

Czerwona wełna własnej produkcji jeszcze raz, w formie chusty o której wspominałam. Falbanka na dole to kid mohair , całość robiona na drutach 3,5 albo 4mm (jak zwykle nie wiem :/ )

Prosta chusteczka a powstawała długo i nie od razu, najpierw były dwie inne. Pierwsza, o nietypowym kształcie, okazała się brzydką szmatką. Na wykończenie drugiej, robionej jak semele, zabrakło mi wełny.

Wkurzyłam się więc i zrobiłam najprostszą prościznę. Co prawda na samym początku ma feler - nie przekręcałam środkowego oczka i jest ono nieco rozlazłe, można powiedzieć, że ażurowe i że tak miało być ;)

I mamy zadowoloną Agatę :) żeby nie było, że marudzę, bo nie marudzę - chusteczka jest fajna, zwiewna, owijalna i układalna no i (w dużym stopniu) z własnoręcznie uprzędzionej wełny :)

Powtórka

2012-01-04T11:03:00.000+01:00

Inny sweter z elementem. Już po tamtym wiedziałam, że zrobię takich więcej; na razie jeden się udało, ale plany są na następne ;) Tym razem góra ma inny fason, jest bardziej zabudowana.

Czerwona to wełna mojej produkcji. Leżała długo, w końcu się doczekała wrzucenia na druty. Przerabianie własnoręcznie uprzędzionej wełny to dla mnie ekstatyczne doświadczenie ;)

Czarne to bawełna (virginia). Jednak zimą jest mi zwyczajnie czasem za gorąco w wełnie, zwłaszcza w pomieszczeniach, ale nie lubię, jak mi przewiewa dekolt, stąd to połączenie wełnianej góry z bawełnianym dołem. Sprawdza się świetnie :)

Motyw ażurowy przyczepił się do mnie strasznie (ale nie narzekam, bardzo go lubię); kiepsko go widać na tych fotkach, był już tu i tu i jeszcze gdzieś chyba...

Czerwona wełna jeszcze się pojawi w formie chusty :)

pozdrawiam i życzę wszystkim dobrego roku!

I już

2011-12-27T12:09:00.001+01:00

po Świętach.

Nie były bardzo nerwowe :) Dwa dni przed Wigilią przyszły uspokajające wieści :) Do tego wigilijny tłum rodzinny, Gwiazdor (atrakcję stanowił nie tylko dla Dzieciarni) i zmartwienia sobie poszły :)

W oczekiwaniu na Gościa Z Prezentami:

Udało mi się (przypadkowo!) uchwycić minę " O matko, ktoś puka...!!!":

Tu diabełek stał się aniołkiem (chwilowo):

I wyczekiwane przyjemności :)

Apogeum bajzlu nie pokażę ;)

Za Gwiazdora tradycyjnie robiła moja Rodzicielka. Starsza Córka, mimo wszelkich znaków na niebie i ziemi, a nawet w podręczniku szkolnym, istnieniu Rzeczonego nie zaprzecza i twardo wierzy ku uciesze własnej i innych. A co tam, mnie też późno uświadomili w tej kwestii. I jeszcze długo potem ze strachem spoglądałam na drzwi, czy jednak ktoś nie zapuka...

Pozdrawiam poświątecznie :)

Gwiazdki

2011-12-12T11:25:00.002+01:00

Niektóre "mądre ozdoby" już dyndają ;)

Bez względu na porę roku za oknem Święta i tak nastąpią ;)
To miały być dla nas wyjątkowe Święta. I będą - wyjątkowo radosne i pełne ulgi, albo wyjątkowo nerwowe i pełne stresu. W razie drugiej opcji trzeba założyć maskę, żeby stres innym się nie udzielił. Na razie nerwy mnie zżerają :(

Gwiazdki z badyli widziałam w wielu miejscach w sieci. W końcu do mnie dotarło, że surowca pełno wszędzie, więc wzięłam się za składanki i plecionki. Zawsze mam problem - do Gwiazdki pasuje 6-ramienna, czy 5-ramienna?
Mąż zauważywszy tę dużą stwierdził, że już teraz każdy, kto przechodzi pod naszym oknem wie, że u nas jest synagoga ;)
Pięcioramienne też powstają.

A z tej to mi nawet betlejemska wyszła ;)

I jeszcze z kredek (łatwiej było zrobić 6-ramienną) - takich paskudnych, źle rysujących i ciągle się łamiących.

No i oczywiście - nie mogłam nie zrobić:

Niestety drewnianych drutów tylko dwa komplety posiadam :P

pozdrawiam :)

Naplotłam

2011-12-07T11:13:00.002+01:00

Drobiazgi z warkoczami.
Dla Emilki getry:

Podwójna nitka zorzy - została mi po tym swetrze, cieszę się, że większości się pozbyłam :) Już więcej zorzy nie kupię. Druty 5mm, bambusowe na żyłce. Pod koniec pierwszej getry zauważyłam, że tuż za drutem żyłka pęka, grrr. Poradziłam sobie taśmą klejącą :P i udało się skończyć. Drugą dziergałam też na tych drutach, trzeba było robić ostrożniej, bo czasem drut zostawał w ręku...
Wzór ze łba, tworzony w trakcie.

Getry drugie, również dla E.

Też z resztek, co widać ;) Zalegał mi całe lata jeden motek puchatki, co mnie strasznie wkurzało. Puchatki (jak zorzy) nie lubię, więc o tym, żeby dokupić i coś większego zrobić nawet nie myślałam.
Na całe getry nie wystarczyło i dlatego dół robiony z jakichś innych pozostałości. Na zdjęciach puchatka wyszła brązowa , w rzeczywistości to jest taki czarny brąz - jak nie ma innej czerni w pobliżu, to wygląda na czarny po prostu :)
Pomysł na wiązania od Intensywnie Kreatywniej.
Do oryginału nie porównywać! ;) U mnie wersja leniwa, mocno okrojona. Wiązania przechodzą przez splot warkoczy, między warkoczami jest ryż, poza tym ściągacz 2/2.

Mitenki dla mnie. Cały czas się zastanawiam, czy nie przerobić ich na palcate, albo łapki. Hm. Chyba już je nieco znosiłam i pewnie zostaną mitenkami, najwyżej zrobię sobie inne :) 100% wełna, jakaś śnieżka, albo śnieżynka, w każdym razie rodzimej produkcji. Wzór ze łba.

A teraz - najbrzydsze skarpety świata ;)

Moje domowe najkochańsze! Część brązowa to ta sama wełna, z której mam mitenki, tylko że brązowa ;) a część właściwa to wełna mojej produkcji. Za nic nie mogę przekonać się do tego koloru, a stwierdziłam, że jest jej na tyle mało, że nie ma sensu ponowne farbowanie. Kolor jest naprawdę kiepski - coś pomiędzy beżem a różem, wszystko w gaciowych tonacjach. Iza widziała i wymyśliła bardzo adekwatną nazwę, ale nie napiszę, żeby Was nie zemdliło ;)

Brzydota nie jest istotna; jak one grzeją! i masują stópki! uwielbiam je po prostu :)

PS. Iza jak zobaczyła to NAJPIERW oznajmiła, że mogłaby mieć sweter w takim kolorze a POTEM chyba jednak udało mi się ją przekonać, że to nie byłby najlepszy pomysł... ;)

Ze śmieci

2011-11-30T22:29:00.001+01:00

Głupio to brzmi, ozdoby ze śmieci, ale to prawda - większość użytych materiałów z reguły ląduje w śmietniku.

Na przykład - stosy "kserówek" z okresu studiów. Zadrukowane z jednej strony służą dzieciom do uprawiania szeroko pojętej działalności artystycznej. Znalazłam jednak dużo kartek zapisanych z obu stron i ta makulatura przydała się do wycinania ozdób świątecznych. Teraz mam pełen koszyk bardzo mądrych wycinanek czekających na powieszenie :) Pomysł jest tutaj.

Kartki potraktowałam herbatą, żeby zmieniły trochę kolor i przyklejałam na kartoniki i tekturki różnej maści - po czekoladzie, chusteczkach, ryżu - czyli znów makulatura spożytkowana.

Bardzo chciałam spróbować jak to jest z drukowaniem na tkaninie. Przepis jet tutaj. Działa :D

Inne śmieci które ostatnio z lubością wykorzystuję to puszki - takie zwykłe, po kukurydzy, pomidorach... Dzieci dostały schowki na "biurowe" przydasie. Dla tych puszek uszyłam (z łatek) "ubranka" - trzy warstwy materiału, zawinięte do wnętrza puszki, żeby małe rączki przypadkowo się nie pocięły.

Na te puszki pomysł jest stąd. Po prostu są owinięte ścinkami materiałów. I do tego kawałek lnianego sznurka. A może być też koronka szydełkowa z resztek nici, ale jeszcze nie zrobiłam ;)

Jak widać pomysły nie są moje, na całego zgapiam to, co mi się cholernie podoba ;)

pozdrawiam!

Emilka w paski

2011-11-16T09:45:00.001+01:00

taki tytuł już kiedyś był ;)

Pewnego jesiennego poranka, bladym świtem, jeszcze mało przytomna, leciałam do miasta załatwiać jakieś "ważne sprawy". Czekałam na zielone światło i nagle obok stanęła kobieta w tunice w paski. Super zestaw kolorów. Mój mózg, na pół śpiący, bez udziału świadomości, szybko zrobił przegląd zawartości kosza z włóczkami i wyszło na to, że odpowiednie kolory w domu są.

Wyjęłam komórkę i zamiast po prostu trzasnąć fotkę z biodra, zaczęłam zapisywać skrótami układ pasków: cz cze ja b be b.... Światło nastało, kobieta poleciała, całego układu spisać nie zdążyłam, na dodatek miałam potem zabawę z tym szyfrem ;)

Coś tam jednak wyszło ;) szalenie mi się podoba, sama bym taki sweterek chciała, ale nie mam cierpliwości do plątania się w tylu nitkach (raptem sześć kolorów), więc na pewno nic podobnego nie powstanie.
Całość od góry, rękawy robiłam bez szycia i wcale nie była to miła i przyjemna dzierganina; nitek nie cięłam, plątały się straszliwie, więcej było rozplątywania niż przerabiania oczek, ale na myśl, że będę musiała te miliony ogonków potem chować to wolałam pomęczyć się w trakcie.

Druty 3mm, włóczki - resztki i moteczki (akryle, mieszanki, wełny) zalegające w koszu.
Dziecię zachwycone :D

Narzuta...

2011-11-07T10:43:00.004+01:00

...poduchy i domek.

Poduchy są trzy, duże, były w komplecie z kanapą, która się dawno wysłużyła. Uszyłam im (ręką jeszcze) poszewki, nic szczególnego, to materiał aniołkowo - serduszkowy jest uroczy :)

Do zrobienia narzuty natchnęła mnie Rene. Trochę trwało, zanim zdecydowałam się na taką dłubaninę. Na razie jest jedna, na łóżko jednej Córci, powinnam zrobić jeszcze drugą... A ta jedna mogłaby być o rząd kwadratów szersza; spróbuję trochę "naciągnąć" przy praniu. Ma szerokość wyrka i jeśli leży na kołdrze to już tak ładnie nie wygląda...

Wzór z ravelry. Bardzo przyjemna robota! Zachwycona wielością możliwości, jakie ten motyw oferuje wybrałam oczywiście najprostszą ;) przyznam, że jestem bardzo zadowolona :)
Kwadraty łączyłam w czasie dziergania na różne sposoby, co nie zawsze na zdrowie im wyszło - niektóre łączenia są "takie sobie" (czy się tym przejmuję? ani trochę :P )

Włoczka to shetland i shetland 30, dużo zużyłam, ponad 10 motków. Kolory dobierałam pod poduchy :).

Za to ocieplacz na ścianę, czyli domek - a właściwie dwa, każda Córcia ma swój - kolory mają zupełnie od czapy, ale myślę, że w dziecięcym pokoju taki misz-masz jest do przyjęcia ;)
Pomysł na domek zgapiłam od llooki (nie wiem, czy uszyję taki szeregowiec jak llooka ;) ). Łucja w czasie snu tak się wierci, że wali głową w mur ;) więc teraz chociaż wpada na "mur" z materiału i ocieplinki.

Okienka i drzwi to kieszonki na skarby i misie. Kieszonki są podszyte od wewnątrz innym materiałem i podwójnie przeszyte, żeby od razu się nie podarły. Mimo intensywnego używania całość się trzyma, więc chyba solidne domki zbudowałam :P

pozdrawiam!

Znalazłam!!!

2011-11-02T13:39:00.001+01:00

Listopad nastał, sieć ruszyła :)

Dziękuję za Wasze odwiedziny!

Kankanka - a myślisz, że ja co? struta chodziłam, że wytrzymać ze mną nie było można, jakby to był największy problem na świecie...

Brahdelt - dzięki za kciuki :) Tak, dobrze myślisz o tym ocieplaczu! te moje są dla dzieci.

Lete - no widzisz, z maszyną zaprzyjaźnić się próbuję od dawna, ale dopiero teraz coś z tego wychodzi.

Intensywna - jak się inaczej nie umie, a chce się mieć, to się człowiek poświęca ;)

JotHa - no właśnie nie mogłam, ale już teraz chyba będę mogła :)

Maris - mam nadzieję, bo satysfakcja naprawdę ogromna :)

Malaala - nie umiałam zapomnieć! ;)

Jak Wam się dąb podoba, to też sobie zasadźcie!

Znalazłam czesankę! Zupełnie nie wiem, jak mogłam pomyśleć, że taaaki wór upchnęłam do małego pudełeczka.
Po kilku tygodniach wypełnionych zupełnie innymi zajęciami chciałam sobie "poprząść". Szukałam tej wełny we wszystkich możliwych i niemożliwych miejscach - i nic. Ponad dwa miesiące w głowie siedziała czarna wizja, że ją po prostu przypadkowo wywaliłam. Próbowałam się tej myśli pozbyć i kombinowałam dalej. Tylko jedno miejsce jeszcze było niesprawdzone - piwnica. I tu się okazuje, jak można sobie dozować przyjemność, a raczej ją zwyczajnie odwlekać. Nie poleciałam od razu do piwnicy - świadomość, że musiałabym porwać mnóstwo pajęczyn i spotkać się ze stadem pająków totalnie mnie zniechęcała (no i nie miałam pewności, że zguba tam będzie...).
Pojedynczy pająk nie robi na mnie wrażenia, ale fura już owszem...
W końcu nadarzyła się okazja - Łukasz coś nosił do piwnicy i przetarł szlaki (czyt. pozrywał pajęczyny).
Pobiegłam żwawo i znalazłam dużą torbę z kilkoma innymi zagubionymi rzeczami, w tym i czesanką :)

No i teraz wreszcie mam luuuuz :D

Siedzę cicho...

2011-10-27T22:02:00.001+02:00

...bo połączenie z internetem mam do kitu. Strony ładują się straaasznie wolno, zostawienie komentarza graniczy z cudem, z resztą nie zawsze załadują się zdjęcia, więc choć z uporem maniaka ślęczę wieczorami przed kompem, żeby zobaczyć co u Was, to widzę mało :(
Ale w listopadzie powinno już być lepiej :)

A podczas tego ślęczenia i czekania dziergam :) Emilka dostała wełniane skarpety, Pan Mąż również - obie pary zwykłe, proste, ale robione od palców! - dla mnie nowość, fajna sprawa :)
Dla siebie "przy internecie" usztrykowałam mitenki - w sumie nie przepadam za tą formą ogrzewaczy rąk, ale łapek nie potrzebuję, a palcatych mi się nie chciało ;)

Poza tym skończyłam narzutę, zrobiłam Emilce sweterek w paski (czeka na guzik...), sobie sweterek (czarny oczywiście), następny zaczęłam.

Dawno nic nie przędłam, gdyż obraziłam się, na siebie przede wszystkim, bo ponad dwa miesiące temu zgubiłam ok. 300g czesanki, już częściowo skręconej i to podwójnie. Zła jestem bardzo; boję się, że zapakowałam ją do pudełka, które miało iść do śmieci; ale przed wywaleniem każde pudło otwieram i rozpłaszczam - czyżby tym razem mnie zaćmiło?? Oczywiście mam nadzieję, że jednak znajdzie się ta zguba...

Za to ostatnio opanowało mnie coś innego: sprowadziłam do domu maszynę do szycia!! i nie mogę się od niej oderwać :) Zanim przyjechała, ręką uszyłam 3 poszewki na poduchy, (te, które pokazywałam dotąd też szyłam ręką) a już z pomocą maszyny powstały ocieplacze na ścianę (wiem, że to głupio brzmi; w końcu pokażę, to zrozumiecie ;) ) sztuk 2, a obecnie szyję coś, co przy wysileniu wyobraźni można nazwać, hm, firankami?
To nic, że słowa "prosto" i "równo" nie bardzo pasują do moich krawieckich wyczynów - satysfakcję mam ogromną!!
Pomalowałam też stare krzesło i uszyłam do niego poduchę w stylu babcinym :P

Na koniec - dąb udomowiony:

Kilka lat temu nazbierałam żołędzi i dwa wsadziłam do doniczki. Długo nie czekałam - wyrosło :) Dąb nie zwraca uwagi na pory roku, liście gubi i wypuszcza jak mu się podoba. Oprócz pnia ma dwie gałązki. Fajnie mieć dąb w doniczce na okiennym parapecie :)

Pozdrawiam cieplutko!

Zakupy cz. 2

2011-09-29T14:09:00.001+02:00

Serducha z poprzedniego wpisu postanowiłam nie malować, przekonałyście mnie dobrymi argumentami :)
Przy okazji niedawnej wizyty na targu nabyłam kolejne serducho - foremkę do ciasta (tak twierdziła pani sprzedająca). Jeszcze nie wypróbowałam, na razie oko cieszą ptaszki :) A wiecie jaką miałam satysfakcję, gdy tydzień później na innym stoisku zobaczyłam taką samą foremkę z ceną "wywoławczą" trzy razy wyższą? :D

Biurko też ze "staroci", choć żadną starocią nie jest. "Zwykłe" drewno sosnowe, było podniszczone. Potrzebowaliśmy stołu/biurka i stwierdziliśmy, że jeśli wypatrzymy coś fajnego i będzie tańsze niż jeden taki upatrzony stolik sklepowy, to bierzemy. Było, spodobało się, cena też, kupiliśmy. Radość skończyła się przy aucie - straż miejska kasowała cały rządek aut zaparkowanych nieprawidłowo... Cena biurka wzrosła o mandat :/ Byłam wściekła jak licho, ale Łukasz podszedł do sprawy "statystycznie": jak się dużo jeździ to i mandat dla zdrowia czasem trzeba zapłacić...

W domu w ruch poszedł papier ścierny i farba i mamy fajne biurko z historią ;)

A żeby nie było bezrobótkowo - narzuta się dzieje. Mam na razie 4 kwadraty, a potrzebuję 18.

Robótka jest tak przyjemna, że najchętniej nie odkładałabym jej ani na chwilę ;)

PS Straż miejska co tydzień kasuje w tamtym miejscu takich niedowidzących jak my ;)

Zakupy cz. 1

2011-09-14T10:10:00.003+02:00

Nie chodziłam na "starocie", choć miałam dość blisko. Nie było miejsca na gromadzenie rzeczy ładnych, ale nie niezbędnych. I w ogóle jakoś tak się nie składało.
W końcu jednak, pewnej letniej niedzieli wybraliśmy się na targ z Panem Mężem. No i przepadło - od tamtej pory jak tylko mogę, to w niedzielę lecę na targowisko.
Pierwszym naszym zakupem były trzy krzesełka. Popisałam się nieziemską inteligencją - gdy pan podał cenę zapytałam: "za jedno?" Na szczęście pan nie był sępem i do tego okazał się prawdomówny - "nieeee, za trzyyyy".

Poduchy uszyję odpowiednie, te leżą na krzesełku tylko dla szpanu - że takie poczyniłam ;)

Z krzesłami wracaliśmy do domu pieszo. Po drodze zaczęło lać, skryliśmy się więc pod daszkiem Szkoły Wyższej Czagośtam, rozstawiliśmy siedziska, Łukasz wyjął gazetkę, jak szydełko i po ulewie ruszyliśmy dalej :)

Innym razem (a może tym samym? już nie pamiętam) przyniosłam takie serducho.
Mam lekkiego fioła na punkcie wszelkich serduszek...

Jak widać przeznaczone jest do wiszenia, mi służy jako micha. I tak się zastanawiam - zamalować ten brzeg, czy zostawić jak jest?
zdecydować się nie mogę...

Zgłupiałam

2011-09-04T14:32:00.002+02:00

Stęsknionych przepraszam za nieobecność - spowodowaną brakiem sieci, spowodowanym Pewną Dużą Sprawą, o której będzie w swoim czasie. Jednak kiedy nie było mnie u siebie, do Was zaglądałam z telefonu, ale pisanie czegokolwiek z tego urządzenia to już nie na moje nerwy ;)

Ludzie ogólnie starają się o sobie dobrze mówić, mi jakoś wychodzi to kiepsko; zawsze się sama siebie czepiam, ale w sumie się nie dziwię, pomysły miewam, oj... ;) Dziś będzie tylko o trzech głupotkach.

Jakiś czas temu, gdy chwaliłyście moją tunikę, z bolącym (stanowczo za słabe określenie) gardłem i temperaturą wzięłam się (do spóły ze ślubnym) za malowanie pokoju dziewczynek. Nie musiałam - chciałam.
Kolor podpowiedziałam, mąż stwierdził, że dobra - malujemy. Kręcąc wałkiem po ścianie cały czas w głowie miałam jedną myśl: ocipiałam totalnie! Łukasz jednak miał więcej optymizmu, jego specyficzne poczucie humoru wszelkie wąty i żale zmienia w śmiech i dobrze, w końcu ściany zawsze można przemalować.
Otóż kolor kładliśmy... różowy (tak, tak, to był mój pomysł...), ale nie barbie-róż, tylko delikatny, przydymiony, pudrowy. Na mokro przerażał mnie mocno, ale teraz uważam, że jest całkiem fajny, przemalowywania nie będzie :)

Ściana robiła za tło do zdjęć.

Pelerynka wpadła mi w oko, gdy przeglądałam w empiku druciarską prasę. Zapamiętałam, że zdjęcie reklamowało książkę rowana i potem na to zdjęcie w sieci sobie zerkałam.

Oczywiście wydziergałam po swojemu, ale trwało to trochę, bo...

po pierwsze - nie mogłam dobrać ażuru. Takiego jak w oryginale nie chciałam, tylko coś podobnego, więc było kilka podejść do kombinacji narzutów i oczek razem, a jak już trafiłam, to doszłam do wniosku, że nie wystarczy mi włóczki (dwa motki angela, druty 5mm) a w ogóle wychodzi za szerokie, więc, proszę państwa,

po drugie - prułam angela. Męczyłam się z unicestwieniem górnej "falbanki", całej części gładkiej i dwóch chyba powtórzeń ażuru. Co za męka :P

I jak tu myśleć o sobie, że ma się równo pod sufitem??

"Falbanka" dolna jest dość skromna - na tyle wystarczyło włóczki. Jednak efekt mnie satysfakcjonuje :)

Życzę Wam miłego popołudnia!

Koszyczek

2011-08-06T14:55:00.002+02:00

O tym, że talent krawiecki to mam raczej wątpliwy, już kiedyś pisałam. Mimo to ciągnie mnie do szycia i jakoś tak wychodzi, że najbardziej latem to się zdarza :)
Kilka poduch powstało niedawno, tym razem naszło mnie na "koszyk".

Materiał kupiłam dawno temu z myślą uszycia sukienki dla Emilki, nawet powstała i co ciekawe - dziecię w niej chodziło, ale nie mam pojęcia gdzie teraz jest. Dużo kupiłam i teraz wykorzystuję co zostało :)

"Koronkę" (nazwijmy to tak umownie) machnęłam szydełkiem. Jak już ją w dużej części przyszyłam, to uświadomiłam sobie, że po drugiej stronie długości też miały być "muszelki"! Zaćma totalna...

Koszyczek jest usztywniony. Do boków wykorzystałam kanwę do haftu xxx, taką z dużymi oczkami (kupiłam kiedyś, bo chciałam coś wykrzyżykować, ale mnie nie wciągnęło). Jednak jest dość miękka i cała rzecz kiepsko trzyma formę. Dno usztywniłam "gumową" matą - podkładką na pralkę, z Lidla :D

Ogólnie jest to cholernie słodki przedmiot, aż mdli od tej różowej słodkości, więc dla wyrównania smaków - bułeczki cebulowo - czosnkowe (przerobiłam nieco ten przepis).
Mogły się bardziej przypiec ale i tak były pyszne (no właśnie - były...)

Ze stosika - drugie czarne

2011-07-26T13:38:00.001+02:00

Czyli znowu ja.

Ostatnio kilka Sympatycznych Osób postanowiło przyznać mi wyróżnienie. Dziękuję :) jest mi bardzo miło, że o mnie pomyślałyście, jednak będę konsekwentna (to coś o mnie ;) ) - dotąd nie uczestniczyłam w łańcuszkach i w tym też nie wezmę udziału.

Jak widać - jestem też do obrzydliwości nudna. Kolor - (aniluksowa) czerń, virginia (znów bawełna), szydełko 3mm i (prawie) same słupki - już monotonniej się nie dało. Kieca typu wór, ale nosi się ją rewelacyjnie. Ciężkość bawełny fajnie się układa. Specjalnie do niej kupiłam - pierwszą w życiu - halkę :)

Wszystkie Anie, Anusie, Andzie, Anulki ściskam mocno i życzę radosnego świętowania!

Ze stosika - kolorowe

2011-07-15T11:49:00.001+02:00

czyli dla dzieci:

tunika z virginii (aniluks) dla Emilki (1 motek, druty 3mm, frywolitkowy kwiatek zakupiony dawno temu na jakimś kiermaszu)

Sukienka z falki dla Łuśki (nie pamiętam ile tego poszło, druty 3mm)

Sukienka na Łucję jest trochę za duża, ale dziecię rośnie w tempie reakcji atomowej - obawiam się, że na przyszłe lato już może być za mała. Wzorek ażurowy podpatrzyłam z Elviry.
Tyle gadania, miłego oglądania ;)

Łucja ma pod kiecką gustowne białe pantalony - uparła się je założyć ;)

Ze stosika - pierwsze czarne

2011-07-08T12:43:00.002+02:00

Wiadomo - jak czarne, to dla mnie :) Bawełna cheope, 4 motki, druty 3mm.

Żadne rewelacje - tunika "same prawe na około", do tego rozszerzana ku dołowi, czyli więcej prawych do przerobienia :P
Potrzebowałam takiej do dżinsów, ale ze spódnicą też się sprawdza.

Dół, góra i ramiączka wykończone szydełkiem. Jechałam na oparach włóczki i łańcuszki szydełkowe na dole są zrobione inną nicią, co widać, bo nić jest błyszcząca. Nawet fajny efekt :)

Blokując zrobiłam błąd: nie moczyłam całego ciucha, tylko dół, lekko odcisnęłam i powiesiłam. Owszem, nic się nie roluje, ale ramiączka się wyciągnęły (od ciężaru reszty) i krzywo ponaciągały się oczka tuniki, co widać szczególnie w miejscach, gdzie ciało prześwituje. Mam nadzieję, że uratuję najbliższym praniem/blokowaniem.
A jak wyschła, to wsadziłam ją do szafy i się pogniotła, co widać i za co estetów przepraszam :P

Sobotnie pierdółki

2011-07-02T22:42:00.002+02:00

Dziś telefoniczna (czyli taka sobie) jakość zdjęć.

Powyższa fotka z innej soboty, równie zimnej jak dzisiejsza. Czerwone makooffki powstały z przepisu z głowy, z włóczki niewiadomojakiej. Ale dzieciarnia je lubi ;)

Dzisiejszy poranek. Dziewczyny urzędują w kuchni szykując nam śniadanko (!!!). My oczywiście twardo "śpimy". Dialog:
Mała:
- Czy ja już się obudziłam?
Duża:
- No tak, przecież tu jesteś.

Dzieciarnia w ogóle udzielała się dziś kuchennie. Po południu miało miejsce pieczenie ciastek.

gustowna cerata zakupiona specjalnie do wykrawania ciastek i pierników

Niektóre formy typowo gwiazdkowe, ale wszystkie smakują równie dobrze :)

A tu jeszcze inna sobota, cieplejsza...

W oczekiwaniu na kawę...

Miłej niedzieli!

Stosik

2011-06-27T22:56:00.000+02:00

Aparat wrócił do domu!

Podczas jego długiej nieobecności trochę dziergadeł powstało :) Czarne oczywiście dla mnie, jedno jeszcze się kończy jak widać poniżej. Różowe i niebieskie dla Dzieciątek mych, a kwadraty (też w trakcie) na poduchę.

Poduchy zrobiłam dwie, z resztek, jakoś tak mnie naszło... Ten blog od dawna mnie zachwyca, stąd też inspiracja.

Poszewka materiałowa to bawełna - szyłam ręką, niedoskonałości nie pokażę ;)

Dobrej nocki!

Lampa

2011-05-30T13:28:00.001+02:00

Miałam wizję i ją zrealizowałam.

W składziku Teścia na ogródku znalazłam drewnianą nogę, trzon właściwie, od lampy wiszącej. Przejechałam papierem ściernym, w podstawce wyżłobiłam rowek na kabel, pomalowałam farbą akrylową na biało (nie jest super artystycznie, ale mi wystarczy), oprawka do żarówki (z kabelkiem nawet) szwędała się w domu, dorobiłam prosty szydełkowy abażur i lampa gotowa :)

Tak to ładnie brzmi, a wcale tak prościutko nie było, bo Agata wzięła się za to od dupy strony.

Abażur robiłam od góry, obszydełkowując kółko specjalnie do tego przeznaczone, zakupione w pasmanterii. Jest równy, ale robiłam go na hurra! nie przejmując się, jak go potem uformuję. W końcu po burzy mózgów formę zrobiłam z plastikowej, dziecięcej podkładki na stół, którą wcisnęłam na nadmuchany balon, a balon siedział w garnku - na to naciągnęłam wykrochmalony abażur, ale i tak krzywo wyszło. To nic. Po następnym praniu będzie lepiej ;)

Największa zabawa była z wymyśleniem i wykonaniem stelaża, który abażur na lampie utrzyma. To była robota Łukasza, ale co ja się przy tym nasłuchałam....

... że w domu nie ma gdzie tego robić (krucho u nas wolną przestrzenią warsztatową), że to powinno być zrobione na początku, a potem dopasować abażur (jakbym nie wiedziała :P ), a w ogóle to czemu nie kupię najtańszej lampki za grosze i nie poprzerabiam po swojemu.

Pomarudził, ale stelaż zrobił :D a i ja miałam w tym swój udział.

Lampa świeci i ma się dobrze ;)

...a w produkcji jest już następna, o zupełnie innym kształcie :)

Paputki dla pewnej Młodej Damy (Krzychu, to dla Twojej Marysi!)

Już wiem do kogo poleci czerwona wełna!

2011-05-26T13:45:00.002+02:00

Ale najpierw uraczę Was serwetką, którą moja Mama dziś dostanie.

Dawno temu zrobiłam taką samą, też dla Mamy, zażyczyła sobie drugą do kompletu, ale że paskudnie się ją szydełkuje, to lata trwało, zanim się za nią zabrałam. W końcu, w efekcie lektury blogów, na których różne prezenty dla mam się przewijały, chwyciłam za szydełko, myśląc, że jeśli nie teraz, to nigdy. I jest. Policzyłam sobie - jakieś 10,5 - 11 godzin "heklowania", oczywiście z doskoku, nie ciurkiem :)

Wracając do tematu: cieszy mnie bardzo, że na wełnę znalazło się tyle chętnych osób :) A ile ciekawych miejsc w sieci dzięki niej odkryłam! :D

Losy przygotowałam (w ramach odpoczynku po zapieprzu z serwetką)

zamieszałam nieco...

cosik wyciągnęłam...

... i już wiadomo, że Ania z Małego Domku powinna podesłać mi adresik ;)

A jeśli Ania nie podeśle (Aniu, mój mail tkwi w profilu), to w poniedziałek losuję znowu :P

Ślę buziaki wszystkim Dzieciom, bo to dzięki nim Mamy dziś mają Święto! ;)

Z anioła

2011-05-16T12:39:00.000+02:00

Bardzo Wam dziękuję za miłe komentarze pod poprzednim postem. Nie wiem, czy wszystkie zdążyłam przeczytać, zanim blogger się "wykrzaczył" :(
Wsiąkła również część wpisów pod czerwoną wełną - zainteresowani, proszę, zajrzyjcie tam, nie chcę żeby ktoś poczuł się pominięty w losowaniu przez awarię!

Sweterek z anioła, czyli włóczki angel, 3 motki, druty 3mm.
Miał to być prosty rozpinany sweteruś, ale strasznie wkurzały mnie lewe rzędy - ciągle haczyła mi się nitka, co spowalniało robotę, więc połączyłam przody i dalej leciałam w kółko samymi prawymi. Lenistwo wcielone ;)

Do połączenia kolorów natchnął mnie chyba sweter dla Agi (poprzedni wpis) :)
Pasek w środku (cały czas zastanawiam się, czy on w ogóle ma sens) i brzegi (szydełkiem) zrobiłam z resztek merino z jedwabiem (skręconej przeze mnie); tu już z się pojawiła ta nitka i tu.

skaczę sobie

Fajny Jest. Leciutki, przewiewny, ale grzejący, idealny na obecną aurę :)

Sweter dla Agnieszki

2011-05-11T12:39:00.002+02:00

Agnieszce spodobał się mój sweterek.
Napisała do mnie z pytaniem o podobny, "pomejlowałyśmy" sobie miło, wybrała wełnę a ja udziergałam rzecz.

Niebieskości to wing ręcznie przędziony przez Laurę, z Kaszmiru, a szarości to lima.

Dla mnie to hit absolutny, bo pierwszy raz w życiu robiłam sweter na odległość (Agę i mnie dzieli kilkaset kilometrów) dla kogoś, kogo na oczy nie widziałam :D

Zdjęcia pokazuję dzięki uprzejmości Agnieszki :)

Zarówno winga i limy trochę zostało - do Agi poleciały jeszcze dwie pary mitenek (zdjęcia z moimi łapkami).

tu jest dość ładny wzorek, którego w sumie na zdjęciu nie widać

Wszystko robiłam bez szycia, na drutach 3,5 lub 4mm. Nie są opisane i cały czas miałam przymierzyć do takich z oznaczonym rozmiarem, oczywiście tego nie zrobiłam, druty wrzuciłam do szuflady i teraz już nie wiem, które to były :/

PS Na moją czerwoną wełnę chętni już są, ale gdyby ktoś jeszcze miał ochotę, to zapraszam :)

Czerwone dla Was

2011-05-08T22:34:00.003+02:00

O, proszę.
Nakręciłam 204 metry, wens, podwójna nitka.

Jest w dwóch pasmach po 135 (nie mieściło się więcej na wrzecionie) i 69 metrów.

Nie jest to równiutka wełna, jak ta fabryczna, ale w końcu to ręczna robota, więc się nie przejmuję ;)

W praniu trochę puściła kolor (przypomnę, że sama farbowałam czesankę), czym również się nie przejęłam - fabryczne wełny też barwią wodę. Podczas przędzenia nie kolorowała rąk.

Miałby może ktoś ochotę na te 204 metry przeze mnie pofarbowanej i uprzędzionej wełny???
Nie obrażę się za brak chętnych - dla mnie ta wełna jest ekstra ;)
Jeśli jednak takowi się znajdą, niech wyrażą chęć posiadania poniżej, poza tym nic nie muszą robić :)
...jeśli będzie ich (chętnych) więcej niż 1, to losowanie zrobię, powiedzmy 26 maja.
pozdrawiam :)

Koszmarny kolorek

2011-05-04T13:01:00.000+02:00

Co Agata gotowała przed Świętami (wielkanocnymi)?

Owszem, miałam swój udział w merdaniu pomarańczowej masy i szykowaniu mazurków, ale w większości to mężowska praca była.

Gotowałam oczywiście wełnę, czesankę wens.

Wszystko pięknie, nic nie przypiekłam, błysk razi, ale na widok koloru, jaki wyszedł zemdliło mnie. Nie wiem, co tam widać na Waszych monitorach, ale to jest coś pomiędzy beżem, łososiowym, z nutą różu... Dla mnie kicha kompletna, tym bardziej, że miał być brąz :D

Ale nic to, stwierdziłam, że mam dwa wyjścia - przefarbować jeszcze raz natychmiast, albo uprząść i "się zobaczy". Jak widać wybrałam tę drugą opcję. Pobawiłam się trochę - kręciłam navajo na wrzecionie.

Najpierw przędłam singla i od razu łączyłam go metodą navajo. Podejrzałam to na tym filmiku.
Potem jednak spróbowałam wg instrukcji Basi - jest łatwiej :)

Spróbowałam, wiem już, że to jest możliwe i na razie mi wystarczy ;) Mam trochę ponad 80 metrów swojego pierwszego, koślawego navajo w debilnym kolorze i myślę, że przerobię to na domowe kapcie i będę z nich bardzo dumna :D

A teraz zajawka czegoś, co wprawia mnie w zachwyt i kojarzy się z zachodzącym słońcem - taką kulą ognia, czerrrwono - pomarrrańczową z rrrróżowymi refleksami.

Naprawdę daje po oczach ;)

Dwa motylki się spotkały...

2011-04-18T13:31:00.001+02:00

tralalala la la la...

Taka piosenka z przedszkola, jak się przyplącze, to koniec, nawet jak człowiek nie chce, to ją nuci.

Motylki wypatrzyłam u Bean. Robią się szybciutko, kilka już pofrunęło w siną dal, kolorystycznie monotonne - różowo-granatowe. Granatową nić zrobiłam sama - odwinęłam sporo z różowego motka i pofarbowałam w garnuszku, jak owcę, ani trochę nie obchodząc się z tym tak delikatnie jak z wełną. Wyszło satysfakcjonująco :)

Za to "obszydełkowywanie" jajca (wielkości gęsiego) - masakra, nigdy więcej. Robota strasznie nudna i monotonna, na tym jednym poprzestanę.

miłego tygodnia!

Sonata czekoladowa

2011-04-11T13:40:00.002+02:00

Normalnie czekloladą mi pachnie na widok tego koloru. I strasznie swędzi mnie nos, jak przerabiam bawełnę ;)

Brązowa sonata (ku pamięci: 2 motki i trochę trzeciego), druty 3mm, wzór (trochę zmodyfikowany) z Sandry 2/2001, już był tutaj. Inspiracja pochodzi stąd.

Robiłam w całości, od dołu tym razem, ponieważ chciałam wypróbować wrabianie rękawów od góry. Nalatałam się po blogach szukając opisu tej metody (gdzieś to przecież było!), w końcu znalazłam u Fiubździu. A na końcu, po tych wycieczkach, przypomniałam sobie, że kiedyś dostałam opis od Sprężyny (gdzie się podział jej blog??) i siedzi sobie w najlepsze na pulpicie i w oczy włazi.

Sposób jest świetny, choć potem oczkami ścisłymi szydełkowymi poprawiałam brzeg, gdyż zbyt luźno nabrałam oczka (te na rękaw) i wygladało tak sobie. Po poprawce jest do przyjęcia ;)

Ściągacz na dole i przy rękawkach - 1/1, ale o. prawe są przekręcone, lewych mi się kręcić nie chciało ;)

pozdrawiam :)

Leniwe warkocze

2011-04-04T12:45:00.001+02:00

Brakowało mi czarnego, rozpinanego, bawełnianego sweterka na lato. Już mi nie brakuje ;)

Trochę przesadziłam z dekoltem, jednak jakiekolwiek poprawki odpadają - wiązałoby się to z pruciem plisy i ponownym przyszywaniem guziczków, a to już ponad moje siły, więc zostaje jak jest.

Druty 3mm, 6 motków bawełny cheope.

Dlaczego leniwe warkocze? Otóż, kiedyś spodobał mi się ten sweterek pokazany przez Brahdelt. Tu warkoczyk, tam warkoczyk, do tego ażurek... Do posiadania sweterka było mi spieszno i nie chciało mi się za dużo myśleć nad wzorem, więc naplotłam tych warkoczy po swojemu, "na motywach" tamtego. To, co mi wyszło jest tak odległe od "inspiracji", że sama się z siebie śmieję ;) Jednak chyba na tym polega inspiracja, że na bazie czegoś, co istnieje, robi sobie człowiek coś nowego, swojego. Dodam, że człowiek z efektu zadowolony :)

A teraz, specjalnie dla Anki - Kankanki - czarny sweterek w wersji zielonej :)

pozdrawiam!

Jak Agata tnie swetry

2011-03-27T11:48:00.002+02:00

Żeby nie było, że taka mądra jestem i sama na to wpadłam: sposób pochodzi z tej książki (fot. niżej). Moja ulubiona druciarska książeczka, pełna mądrości, kupiona wieki temu, absolutnie "niepożyczalna", gdyż ciągle do niej zaglądam :)

A teraz cięcie. Próbki nie blokowałam, mam nadzieję, że widać, co trzeba.

Na początku rzędu ucinamy nitkę:

Naciągmy tę nitkę, marszcząc równomiernie dzianinę aż do drugiego końca rzędu:

Wtedy widać, która nitka została ucięta - jest "sztywna", naciągnięta. Ucinamy ją na drugim końcu rzędu. Ja to robię na lewej stronie - wg mnie nitka jest bardziej widoczna.

Uciętą nitkę wyjmujemy (trzeba pociągnąć za ten "ogonek" powstały przy marszczeniu) - i mamy dwa kawałki dzianiny z otwartmi oczkami :)

Wiele razy modyfikowałam swetry w ten sposób - skracałam, przedłużałam, bez konieczności prucia całości. Można tę metodę stosować nie tylko do gładkich splotów - we wzorach też się sprawdza. Jest szybka i łatwa ;)

Moja wersja...

2011-03-24T12:36:00.003+01:00

...pewnego popularnego sweterka. Po zrobieniu trochę przeleżał w szafie i nieco się wygniótł, co widać ;)

Po przepis oczywiście nie pofatygowałam się i zrobiłam po swojemu następująco: zaczęłam od góry zostawiając otwarte oczka (tzn. nabrałam z łańcuszka), wydziergałam kadłubek i rękawy, potem z przodów i otwartych oczek tyłu nabrałam oczka na plisę.

Założyłam go ze dwa razy i stwierdziłam, że coś mi nie pasuje. Rękawy były na dole za wąskie, do góry za szerokie i w ogóle góra jakoś fatalnie leżała, więc sprułam plisę i "pocięłam" sweter na dwie części na wysokości pach. Dól zostawiłam, górę i rękawy sprułam.
"Pociąć" to w sumie złe określenie, lepsze to "rozdzielić". Robię to w ten sposób, że na obu końcach robótki ucinam tę samą nitkę i ją wyciągam - przecinam nitkę na początku rzędu, naciągam ją tak, by dzianina się marszczyła w miarę równo do końca rzędu - wtedy widać, którą to nitkę się ciachnęło - i ucinam ją na drugim końcu rzędu, wyjmuję i po rozdzieleniu mamy otwarte oczka :)

Zrobiłam ponownie rękawy - od dołu do góry, złączyłam z dołem i dalej dziergałam do góry. Wyszło lepiej, teraz sweterek jest noszalny :) tylko żałuję, że nie zrobiłam sobie dziury na jeden guzioł.
Włóczka to znów aniluksowe merino (jeszcze motek mi został), druty 3mm.

Papa!

Skarpetki drugie i trzecie

2011-03-16T12:48:00.006+01:00

...i wełna :)

140m własnoręcznie uprzędzionej z własnoręcznie podfilcowanej czesanki. Jak widać filc da się ukręcić, ale zabawa nie jest taka przyjemna.

Poprzednie podwójne nitki przędłam po wcześniejszym prostowaniu singla, tym razem - prosto po zwinięciu z wrzeciona. Z wyprostowanymi jest łatwiej :) Teraz nitka się zwijała, plątała i nie wiem, czy to dlatego, że przekręcam singla, czy dlatego, że kłębuszki luźno kulają się w koszyczku i nie są w żaden sposób usztywnione, "uziemione".

Skarpetki drugie, właściwie kolanówki - totalna klapa.

Aniluksowe merino, druty 3mm. Robiłam je od środka - na łańcuszek nabrałam oczka i leciałam w dół, a potem sprułam łańcuszek i dziergałam w górę, tylko że przesunęłam przy tym oczka i wyszło koślawo. Do tego wzór (tak, tam jest jakiś wzór...) wcale fajnie nie wygląda, więc kolanówki mogą mnie grzać pod spodniami, albo "wiochę" odstawię, o tak:

Skarpetki trzecie natomiast całkiem mnie zadowalają :) włóczka ta sama, wzorek z jednej starej druciarkiej książki.

Kocie buty: pierwsze papcie, które kupiłam przez internet. I tak nieźle wyszło, bo tylko o pół numeru za duże ;)

pozdrawiam!

Starocie

2011-03-13T12:52:00.001+01:00

Mam na myśli dziergadła, bo dzieciaki jeszcze młode...

Łucja w sweterku, bardzo wiekowym - po starszej siostrze. Cieszę się, że te drobiazgi Młodsza jeszcze nosi. Zawsze mam opory przed robieniem dla dzieci - tak szybko rosną...

Emilka w bawełnianej mycce robionej wg przepisu Izy. Mimo, że tak jak Iza pozbyłam się jednego motywu - i tak kapelutek jest nieco za duży. Może za rok główka dorośnie, albo Łucja ponosi za kilka lat ;)

słonecznej niedzieli!

Niebiesko

2011-03-09T14:48:00.002+01:00

Kolejny niebieski sweterek dla Emilki.

Baaardzo kombinowany. 3 adriafilowe wełniane motki (globe uni, birba, stella alpina) w różnych odcieniach niebieskości - co rządek zmiana nitki; granatowa, eee, to taka jedna, potrzebowałam na szybko, więc kupiłam pierwsze lepsze... ;)

Miałam nadzieję, że granatowej jeden motek wystarczy - i wystarczył, ale przy rękawach jeszcze bardziej musiałam kombinować, co widać, a pruć i wymyślać jeszcze bardziej już mi się nie chciało.

Dziecię fotografowane podczas ujeżdżania konia na kompie.

Niebieskości ciąg dalszy - prototypowe jajo:

kielonek dostałam w prezencie

Okazało się, że potrafię jednak robić wydmuszki - dotąd żyłam w przekonaniu, że to strasznie trudna sprawa :)

Kolor jaja bezmyślny - taka resztka wpadła mi pierwsza w ręce. Zrobiłam łańcuszek szydełkiem i potem przykleiłam na jajco. Krzywo, ale to w końcu pierwsze :) Będą następne, chciałabym zrobić stado jajcowych owiec ;)

pozdrawiam :)

Jest dobrze

2011-02-27T11:40:00.001+01:00

Po pierwsze: co prawda ominęły mnie warsztaty przędzenia, które właśnie trwają w Poznaniu, jednak wczoraj udało mi się dotrzeć na (pierwsze dla mnie) dziergane spotkanie przy kawiarnianym stoliczku :) Baaardzo miła sprawa! Odstawałam trochę od grupy, bo nie wzięłam drutów ( z premedytacją), za to miłe dziewczyny uczyły mnie podstaw frywolitek! Poćwiczę jeszcze, bo co mi szkodzi, może kiedyś, jak już stwierdzę, że nie chcę żadnego swetra (?? czy to możliwe?), się zabiorę za frywolenie ;)

Po drugie: wielbłąd od Basi zyskał formę. Podwójna nitka, 220 metrów.

Na początku było źle, nie potrafiłam ujarzmić czesanki - rozpadała się w rękach, zanim jeszcze stała się nitką. W końcu jednak dogadałyśmy się - brałam cieńsze pasma i jak umiałam, tak uprzędłam.
Singla kręciłam na długopisowym - jest lekkie, a podwójna powstawała na drewnianym wrzecionie.
Wełna jest miękka i ma bajeczne kolory - zasługa Basi :)

Po trzecie: też z serii "jak umiałam..." - pofarbowane przez mnie bfl, 2ply, 410 metrów. Część już przewinięta w kłębek, część jeszcze w paśmie.

Podoba mi się, jak z dwóch barwników powstało kilka odcieni kolorów. Pomarańcze - od żarówiastych, po brąz, to samo z zieleniami - od jasnych, turkusów właściwie, po ciemną, "brudną" zieleń. Ciemne barwy są wynikiem zmieszania się kolorów w garze. Efekt niezamierzony, ale zadowalający :)

Nie przędę żadną metodą, po prostu - jak leci, co wyjdzie, to będzie ;)

Właściwie nie jestem dalej pewna, czy dobrze robię - przekręcam? nie dokręcam? - wiedzy teoretycznej brak, ale to jest do nadrobienia :)
Kręcąc podwójną nitkę cały czas się zastanawiałam - czy to możliwe, żeby to było takie proste? czy coś kopię?

Wełenki nie są równe, ale nie przeszkadza mi to. Przyjemność z kręcenia - wielka, a z przerabiania własnej wełny na drutach - ogromna ;)

Słonecznej i leniwej niedzieli życzę!

Sweter z elementem

2011-02-16T13:19:00.004+01:00

Zrobiłam sobie sweter.
Ale nowość :P

Kręcę się przed lustrem w nowym wytworze, widzę spojrzenie męża...
- Sweterek sobie zrobiłam...
- Taaa? no co ty...
Tym razem jeszcze padło: "taki.. ochłap jakiś..."

Niech mu będzie, że ochłap, ale jaki szlachetny!
Część czarna to kid mohair, przerabiany podwójną nitką; chciałam pojedynczą, ale prawie go nie było widać ;)
Część pstra, czyli element - to moje dzieciątko uprzędzione własnoręcznie, jeszcze na wrzecionku długopisowym, nitka pojedyncza, merynos z jedwabiem, tu o tym pisałam.
Całość na drutach 3mm.

Pomysł i wzór ażuru zaczerpnięty od Fanaberii, o, tutaj :)

Podoba mi się. Lubię go, miły z niego sweterek :)

2

2011-02-11T09:59:00.004+01:00

1. Dostałam dzieło sztuki farbiarskiej :)

Basię - Fanaberię wkurzyły chyba moje garnkowe eksperymenty i przysłała mi wzór do naśladowania ;)
Jest to, Proszę Państwa, wielbłąd z jedwabiem i Pani Profesor poleciła mi uprząść z tego nitkę. Dobrze, będę prząść i szlag mnie trafi jak to cudo spieprzę! a już mam pomysł jak owego wielbłąda "zdrutować", więc muszę się pozytywnie nastawić do tej roboty ;)

Czesankę mam przed nosem i jest o wiele piękniejsza niż na zdjęciach, ma więcej odcieni - ciemno za oknem i nic nie poradzę :(

Basiu - jeszcze raz dziękuję!!! :)

2. Zrobiłam pierwsze w życiu skarpetki :) Naoglądałam się pięknych skarpet u Brahdelt, Iza zapewniała, że to prościzna, więc spróbowałam.

Nie spodziewalam się, że tak od razu wyjdzie mi coś noszalnego, więc wygrzebałam z włóczkowego kosza moteczek niewiadomego pochodzenia samotnie się pałętający, ale pomna poprzednich doświadczeń z "pierwszymi" rzeczami (jak chusta, czy rękawiczki), stwierdziłam, że jednak warto choć ciut się postarać, bo może akurat się uda...

No i mam skarpetki do wycierania domowej podłogi ;) tylko powinnam je czymś przyhamować, bo jeżdżę jak na łyżwach.
Przy następnych już bardziej się postaram; fakt, to rzeczywiście prościzna :)

Zapowiedź: już niedługo zawalę Was toną zdjęć swetra z "elementem".

miłego końca tygodnia :)

Szare, bure lub pstrokate

2011-02-01T12:58:00.006+01:00

czyli o tym, co zmalowałam.

Najpierw na nowym wrzecionie uprzędłam ponad 700m pojedynczej nici. Czesanka corriedale, kupiona w Kaszmirze. Dokładnie ile mi wyszło tych metrów - nie wiem, bo czegoś po drodze nie zapisałam, a potem z głowy uciekło.
Niteczka powędrowała do gara i było to jak dotąd najbardziej udane farbowanie :) Rano ją "ugotowałam", potem wylazłam na cały dzień z domu, a wieczorkiem woda w garze była przejrzysta, płukanie poszło raz-dwa i już. Nie jest to szczyt szczytów, ale i tak się cieszę z efektu :)

Odkąd mam drewniane wrzecionko, moje "długopisowe" gwizdnęła Emilka. I kręci! W szoku jestem, oto jej dzieło:

corriedale Emilki

Dziecię zdolniejsze ode mnie :)

Wpadłam w szał farbowania. Efekty - hm...
uzyskałam 100% filcu :)
To znów ta nieszczęsna "czesanka do filcowania", z którą już walczyłam i mam z niej zielony szal (swoją drogą - bardzo się lubimy). Jednak jestem przekonana, że tę partię załatwiłam płukaniem - zbyt mocno pastwiłam się nad pofarbowaną czesanką. Postanowiłam tego nie skubać, splotłam w warkocz i mam węża...

...którego można zatrudnić w charakterze szalo - naszyjnika. "Ozdoba" iście zimowa, grzeje ten filc jak piec :)

to co mam na oczach to oczywiście zgrywa ;)

Jak myślicie - z ilu kolorów powstał "wąż"? :)

Mimo mizernych efektów i dzięki pomocy Fanaberii kolorowałam dalej :)

Następnych czesanek już tak mocno nie sfilcowałam, dają się prząść. Już wiem, że muszę bardzo uważać przy płukaniu, Basia udzieliła mi dokładnych instrukcji - dzięki Ci, Dobra Kobieto!!

Powyżej - "czasenka do filcowania", poniżej - bfl (z Kaszmiru).

Kolory są nieco odjechane, przyznaję, że kolorowałam bez jakiegoś planu. Lubię połączenie zieleni i pomarańczu, więc tych kolorów użyłam, przy czym - na opakowaniu stało : CIEMNA zieleń. Co wyszło - widać :)

Teraz będę kręcić co się da. Na razie wzystkie naturalne owce, które miałam w domu kolorki dostały i w farbowaniu nastąpi przerwa.

PS. kolorowałam rodzimymi farbkami - kakadu, lub "z motylkiem".

pozdrawiam!

Zawiało

2011-01-24T13:43:00.003+01:00

Zephir, podwójna nitka, druty 3mm (Kaja - te od Ciebie!), niecałe dwa motki.
Robiłam od góry, bez szycia. Wzorek ażurowy (dwustronny) to ten, już go kiedyś miałam na warsztacie, w tej chuście. W wersji "na około" jest zdecydowanie przyjemniejszy :)

Na dekolt nabrałam oczka z łańcuszka, nie pamiętam ile dokładnie - żeby wzór się zgadzał. W pierwszym motywie, w ostatnim rzędzie nie przerobiłam dwóch oczek razem - w ten sposób "dodały się" oczka na rozszerzenie dekoltu. Drugi motyw miał 13 zamiast 12 oczek.
Mam wrażenie, że niezbyt zrozumiale piszę, cholerka... ale gdyby ktoś potrzebował jaśniej, to się postaram...

Po skończeniu ażuru podzieliłam robótkę na przód/plecy/ rękawy i leciałm zwyczajnie raglanem.

mniam mniam

Jest cieniutki i cieplutki :)

Aha: łańcuszek potem wyprułam, oczka zamknęłam i wykończyłam szydełkiem - oczkami rakowymi wkłuwanymi w co drugie oczko.

W następnym odcinku: o własnoręcznie uprzędzonej wełnie, którą zrobiłam na szaro i może o jednej czesance, która się właśnie studzi...

Czarny

2011-01-18T16:55:00.002+01:00

Dział się rok temu, a było to tak:
miałam w głowie sweterek z falbankami. Poszłam do wełnistej pasmanterii i poprosiłam o czystą wełnę, czarną, nie-za-grubą, taką na druty 3mm. I pani dała mi merynos aniluxowy. To było dokładnie to czego szukałam :)

Kupiłam dużo, falbaniasty powstał, ale na następny musiałam dokupić, a merino po drodze się zmyło. W końcu dostałam i zrobiłam coś tam jeszcze ale pasuje mi średnio, więc na razie o tym nie wspominam.
Przez ten rok falbanek wcale dużo nie nosiłam, kilka razy miałam go na sobie, a wełenka już się kula :( golarkę trza będzie nabyć.

Piszę z kręcącymi się pod ręką miauczącymi dziećmi, co chwilę gubię wątek, i tak będzie przez najbliższe dni, gdyż jedną boli gardło i przy jedzeniu ucho, a druga ma kaszel i temperaturę, czyli świat się kręci i jest wesoło :)

Aaaa, się kręci: z nowego wrzecionka dziś zeszło prawie 300m corriedale, a będzie więcej :)

MAM!

2011-01-13T12:35:00.001+01:00

PRAWDZIWE wrzeciono! :D
I jakie piękne!!!

Niedawno na Prząśniczce Ela umieściła informację, że Państwo Kromscy założyli sklepik na allegro. Od razu tam poleciałam i wrzecionko nabyłam :)

Przyleciało wczoraj i naturalnie od razu poszło w ruch. Czesanka od Laury z Kaszmiru.

Jakby mi ktoś rok temu powiedział, że takie zakupy będę robić... Rok temu to ja nawet nie wiedziałam, jak wrzeciono wygląda :)

lecę kręcić!

PS Kasiu, jak mam wybierać do odbicia zdjęcia z dzieciakami, to zawsze mam problem :)

magii66 - na przystanku tramwajowym ;)

Prezent dostałam

2011-01-06T13:47:00.000+01:00

Od Pana Męża, nie gwiazdkowy, tylko z okazji innej okazji.
Dostałam ja, ale jest wspólny, dla obojga. Lubię takie prezenty (robić i dostawać), z których potem oboje korzystamy :)

Rzeczony prezent: album - duży, do tego paczka papieru foto A4.

I mężowski pomysł, jak to spożytkować:

Mamy teraz zabawę - wybieranie zdjęć z tych setek pstrykniętych - po jednym z każdej "sesyji". Dwie pasje ten album pomieści - moją drucianą i Łukaszową fotograficzną :)

PS trochę mnie przeraża widok mojej osoby prawie na każdej stronie (dzieci w dziergadłach też tam mają swe miejsce), ale niech już będzie ;)

miłego leniuchowania!

Zgapiłam od Effci

2011-01-03T13:04:00.002+01:00

Droga Społeczności Internetowa, bardzo Wam dziękuję za wszystkie ciepłe myśli, które ostatnio u mnie zostawiłyście. Czytając Wasze słowa zwyczajnie się wzruszałam i było mi bardzo miło :)

Od Effci odpatrzyłam, bardzo mi takiego sweterka brakowało. Ewa podała pyszny przepis, a ja sobie wymyśliłam, że skoro jest mnie dużo więcej niż drobniutkiej E. to wezmę grubszą wełnę, grubsze druty i bedzie dobrze.

Hmm... Zaczynałam chyba z pięć razy, zanim trafiłam w odpowiednią wielkość. Tak, wiem, jest coś takiego jak "próbka ściegu"; można powiedzieć, że robiłam - kilka i większe ;)

Dziergałam z tego, druty chyba 4mm. Sweterek polubiłam już podczas roboty, do tego stopnia, że się nieco zapędziłam i talię dość mało podkreśliłam, a poza tym wyszła trochę za nisko, ale wcale mi to nie przeszkadza i dalej go lubię.

I ten odcień brązu uwielbiam, taki "przykurzony" :)

Wskoczył nam nowy roczek. Wszystkim, którzy snują plany i postanowienia, i tym, którzy tego nie robią życzę - po prostu bądźcie szczęśliwi :)

Historia jednego sweterka

2010-12-29T12:55:00.001+01:00

Jestem.
Stęsknił się ktoś?
śmiem wątpić :P

Wracając do tematu:
dawno dawno temu spodobał mi się jeden sweter zimowy z Sandry. Zakupiłam nań Szrenicę, albo Śnieżkę - nie pamiętam. Jednak nie zaczęłam go robić, gdyż wpadł mi w oko inny sweter zimowy, kupioną wełnę wykorzystałam, ale wyszedł jakiś koszmarek i długiego życia nie miał. Potem wełna dorobiła się nowego wcielenia, o - takiego:

to ja....

Przez kilka zim mi służył, ale w końcu i ten przestał istnieć, jakoś ponad rok temu, pod koniec zeszłego lata.
Nie miałam pomysłu na tę wysłużoną już wełnę, coś zaczęłam dłubać, ale nie przypadło mi do gustu (znów prucie). W końcu przypomniało mi się, że jest internet, może trochę poszperać...? Ostani raz dziergadeł w sieci szukałam pewnie z dziesięć lat temu - na nic sensownego nie trafiłam, może źle szukałam, ale na pewno stron dla drutujących nie było tyle co teraz.
I w ten sposób, w końcówce poprzedniego lata, odkryłam blogi druciarskie.

Inspiracji i pomysłów spadło na mnie nagle tyle, że skutecznie mnie pogrzebały, nie wiedziałm jak tę ilość przetrawić, nie chciałam na gwałt kupować nowych włóczek, tylko wykorzystać starą i powstało to swetrzydło.

Ściągacz z warkoczykami, rękawy dokładnie takie, jak lubię, duuuuży golf.
Choć nie ma już pierwotnej puszystości jest ciepły i lubię go.
Właśnie w nim siedzę i klepię w nową klawiaturę, którą przyniósł Gwiazdor :)

Pozdrawiam międzyświątecznie!

Inny rodzaj działalności

2010-12-09T13:12:00.002+01:00

LATEM (a pokazuję dopiero teraz...) mnie wzięło i postanowiłam zaprzyjaźnić się z maszyną do szycia (niestety raczej bez wzajemności). Oprócz pokrowców na fotele chciałam dorobić się lewej rękawicy kuchennej i z rozpędu naszyłam ich kilka, prawych, lewych, do wyboru.

o, tu jakaś nitka się pałęta, gdyż rękawica jeszcze nie jest skończona

Oczy mam i widzę - są koślawe, nieforemne, każada ma trochę inny kształt, szwy pozostawiają wiele do życzenia, niektóre wykończenia i tak robiłam ręką, bo z maszyną nie mogłam się dogadać. Ale - ja wcale nie marudzę! po prostu swierdzam fakty oczywiste ;) i naturalnie jestem dumna :)

Ponadto ambitna chwilowo byłam i dziecku do szkoły uszyłam wór do stroju na w-f. Trzy miesiące użytkowania i wór jeszcze żyje! nie rozleciał się! :D

I jeszcze, jakbym miała mało, torbę na drobne zakupy machnęłam. Z koronką :P

Mimo moich wielkich chęci związek z maszyną do szycia raczej nie jest mi pisany. Za dużo nerwów mnie to kosztuje, a ja się denerwować nie lubię ;)

Pa!

O tym i owym

2010-12-06T13:01:00.006+01:00

W sobotę wybrałam się na Festiwal Sztuki i Przedmiotów Artystycznych.
Polazłam tam niezbyt przytomna i niedowidząca z powodu jakiegoś drobnoustroju, który po rodzinie krąży i w oczy włazi.
A tam...
AAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!
Mnóstwo cudnych rzeczy!! (to taki banał...) Niby byłam przygotowana psychicznie, jednak czasem trudno ogarnąć mi jeden sklepik z "hendmejd" a co dopiero taką ilość...
Chęć posiadania wypalała od środka, zawartość portfela topniała jakoś dziwnie szybko, a wiara we własne możliwości - i tak dość nikła - ulotniła się na amen. Ale cudownie popatrzeć, jak ludzie wychodzą poza schematy i tworzą piękne, niecodzienne przedmioty.
Na Festiwalu poznałam osobiście Karolinę i Kasię. Z Karoliną wiąże się pewna historyjka.
Otóż, wakacjując lat temu kilka w ulubionym miejscu nad morzem wybraliśmy się na wycieczkę do Gdańska. Zaniosło nas tam w różne kąty i naturalnie na kawkę. Kawki i tego co było do kawki nie pamiętam, za to stoliki w kafejce... Ach! jak pięknie malowane! Robiłam zdjęcia komórką (aparat "się zatkał") tak mnie zachwyciły.
Jakiś czas temu latając po blogach zobaczyłam na zdjęciu profilowym motyw ze stolika! Wyobrażacie sobie mój szok?
To blog Karoliny, autorki stolikowych malowideł :) Jeden z tych blogów, które przeglądam ciągle, bo Karolina urzeka mnie pracami i zdjęciami. Bardzo się cieszę, że miałam okazję zamienić z nią kilka słów i kupić coś z jej cudeniek :)
Z Festiwalu wyszłam jeszcze bardziej zakręcona. Miałam ochotę iść w niedzielę jeszcze raz, ale warunki domowo - dzieciowe nie pozwoliły.

Było o tym, to teraz o owym.
Skończyłam wreszcie mój szal z dlg, zaczęty chyba w maju (albo w kwietniu?). Długie tygodnie leżał i się kurzył, w końcu się doczekał.

Stwierdziłam, że białego nie potrzebuję, więc zaraz po zdjęciu z drutów poszedł do gara. I mam mój ulubiony czarny :D Nie wiem, czy to kolorowanie zaliczyć do udanych - kolor, owszem, czarny od początku do końca, ale woda po farbowaniu po milionie płukań wcale nie chciała być czysta.

Przy blokowaniu szlag mnie trafił totalny. Za mała chata, a biegające dzieci sprawy nie ułatwiają, więc szal na razie wygląda "tak sobie". Obecne wymiary to 64cm x 195cm. Muszę się wprosić z tą gimnastyką na dywan do Rodzicielki.

I o jeszcze jednym owym. Nowej, podwójnej niteczki ukręciłam ponad 400m, a więcej o niej napisałam tutaj.

Pozdrawiam mikołajkowo!

Człowiek z liściem na głowie

2010-11-22T18:16:00.007+01:00

I to więcej niż z jednym :)

Przypomniało mi się, że niedawno było ładnie, ciepło i słonecznie. I liście były. I spacer w tych liściach. I rzucanie liśćmi.

jak widać, nie tylko liśćmi :P

I jedno ponczo nosiłam, co je sobie dawno temu zrobiłam (Sandra..?)

Lubię to ponczo - ciepłe, miękkie i w ogóle bardzo mi się podoba :P

A że coś gadatliwa ostatnio nie jestem, to zostawiam Was z jesienią.

Papa!

Duperelki

2010-11-09T13:43:00.002+01:00

Jeszcze raz bardzo wszystkim dziękuję za komentarze pod poprzednim postem. Jak ludź nie wie co myśleć o własnej robocie i czyta takią ilość miłych słów, to się ludziowi robi nagle bardzo przyjemnie a i na robotę łaskawszym okiem zerka ;)

Ostatnio hutrowo narobiłam pierdółek.

czapeczka dla Emilki - adriafilowe "Puzzle" (85% wełna 12% akryl 3% alpaka), druty 8 albo 9mm, już zapomniałam. Calusieńki motek, ku radości córci wystarczyło na pompon :)

zdjęcia takie se, bo komórkowe

Pewnego dnia obudziłam się z myślą, że muszę spróbować zrobić rękawiczki, bo jakoś dotąd omijałam ten temat.
W trakcie próbowania jakoby zapomniałam, że ręce mam dwie (albo uznałam, że i tak będzie do kitu) i ani jednej, najmniejszej nawet notatki nie uczyniłam, a potem gimnastykowałam się strasznie, żeby wszystkiego się doliczyć i żeby ta druga była choć trochę podobna do pierwszej.
Mieszanka wełna + akryl, druty 3mm na żyłce, uwaga (w ogóle chyba nie powinnam się przyznawać) - 80 cm... po prostu innych wolnych nie miałam...
No i jakoś tak wyszło, że używam tych rękawiczek :)

Potem mitenki z warkoczykami powstały:

I jeszcze łapki z plecionką...

...i takie nieco grubsze łapki.

Dawno temu na zamówienie Emilci szalik szydełkowy powstał, jednak okazał się być zgryźliwym i w szafie leżał. Na zdjęciach nie widać - na krótszych końcach szalik ma frędzle. Dorobiłam mitenki do kompletu, będzie dla kogoś w prezencie może :)

Pozdrawiam zaglądających :)

Ale nakombinowałam

2010-10-29T12:53:00.005+02:00

Najpierw prezentacja:

tu jest więcej zdjęć

Teraz suche fakty (o niektórych już było):

1. Kupiłam "czesankę do filcowania", którą w garze pofarbowałam na zielono (barwnikiem do bawełny...) i przy okazji lekko ją podfilcowałam (niezamierzenie).

2. Twardo rwałam/skubałam i przędłam. Przy okazji okazało się, że czesanka puszcza farbę.

3. Gotową nić płukałam i płukałam, w końcu wrzuciłam na druty - ponad 300 oczek - i zaczęłam robić szal zwykłym ażurem. Dalej nić farbowała, ale dużo mniej.

4.Gdzieś tam pod koniec skróconych rzędów skończyła mi się zielona włóczka, więc dokręciłam sobie z czesanki naturalniej, szal skończyłam.

5. Całość poszła do gara, znów do zielonego barwnika - tym razem do wełny (kakadu)

(tu dygresja: do łez rozbawiła mnie instrukcja przygotywania farby :D )

Szal nieco się zbił, trochę tracąc na swej lekkości :(

I na tym skończę, bo cały ten szal ze swoim kolorem wywołuje we mnie skrajne odczucia i silne emocje !/.&;%^#$@*^^$(^&;%$#@&;?*!&;%$#

Tymczasem od Laury przyleciały czesanki które upchnęłam poza zasięg wzroku i rąk, aż wnioski wszelkie z powyższych eksperymentów przetrawię, gdyż mam zamiar dalej bawić się w kolorowanie i przędzenie.

Swetrzysko

2010-10-25T13:28:00.003+02:00

Zaczynam cudowną dla mnie wieścią: wygrałam w konkursie u kai!!! Wcale nie jestem taka mądra i bystra, po prostu "się wylosowało" ;) Kai miała świetny pomysł, a ja dobrą zabawę, za co bardzo jej dziękuję, bo śmiać się uwielbiam :D
I jeszcze nagrodę dostnę! Możecie zazdrościć, pozwalam :P

Teraz swetrzysko:

Zrobiłam dla siebie (jakbym mało miała...), zgapiając z tego zdjęcia. Tkwiła ta fotka w czeluściach komputera bardzo długo i kusiła...

Moja wersja różni się od zdjęciowej (tak wyszło), ale nosi się miło. Mam w planach dorobić sobie długaśne rekawy, do zakładania osobno. Czy zrobię...?

Dziergałam z Zorzy, na co jestem nieco zła. Jakoś nie potrafię umotywować tego zakupu, zaćmy chyba dostałam, jakby nie było innych, lepszych włóczek. Nie twierdzę, że Zorza jest do kitu; po prostu "to już było" - robiłam z niej wiele razy dla mamy i dla siebie, ale teraz jest w czym wybierać, a ja znów to samo...

Choć, jak wspomniałam, noszę i jest mi lekko i ciepło :)

Zużyłam ponad 4 motki, druty 4mm. Robiłam od dołu, bez szycia. Plisy z przodu ( do części warkoczowej) są podwójne - zawinięte do środka i podszyte. Krawędź załamania tworzą oczka zdjęte - na prawej stronie zdejmowałam, na lewej przerabiałam. Plisy od reszty korpusu odzieliłam oczkiem lewym i dzięki temu też bardzo łatwo poszło zszywanie.

Los zielonego sam się przesądził: otóż zabrakło mi włóczki :) więc sobie dokręcam (co za luksus!) Tylko, że nie mam już tej pokolorowanej czesanki, jeno czystą naturalną. Czyli jak dokręcę i skończę robótkę pewnie pójdzie znów do gara. Już się doczekać nie mogę, czym skończą się te eksperymenty ;)

Udanego tygodnia wszystkim życzę!

Wpis kuchenny

2010-10-22T12:55:00.004+02:00

Joanna mi dogadała ;) (a ann jej wtórowała ;) ) więc się rehabilituję i przepis podaję. Kucharka ze mnie średnia, na szczęście nikogo (jeszcze) nie strułam, ale kurczaka w miodku nawet dzieci chwalą :)

Kurczak w miodku:

filety z kurczaka natrzeć przyprawami (pieprz, papryka ostra lub chili, sól), schłodzić, lekko opruszyć mąką.

Na patelni rozgrzać oliwę i podsmażyć czosnek, odrzucić go, a włożyć kurę, zrumienić z obu stron.

Zmniejszyć ogień, wlać mleko wymieszane z miodem i dusić całość ok. 20-25 minut.

Tak mam w oryginalnym przepisie. Na 4 filety zalecają 4 ząbki czosnku, szklankę mleka i 4 łyżki miodu.

Jednak robię nieco inaczej: z reguły filety kroję na kawałki, podsmażam wysmarowane przyprawami, a w garnuszku mieszam sos: łyżka masła, łyżka mąki, mleko na oko, wduszam czosnek, dorzucam miód, jak sos zaczyna gęstnieć leję go na patelnię i duszę.

Powinno być słodko - ostre, świetne do ryżu i marchewkowych surówek :)

Kto zrobi, temu smacznego :)

Żeby nie było bezzdjęciowo: taki widok za oknem mam, kiedy siedzę w fotelu i drutuję

Tzn. miałam jeszcze kilka dni temu, teraz już jest bardziej tak:

Aaaa, i coś robótkowego na koniec :) Skończyłam wczoraj jedno swetrzysko dla siebie, dziś zakupiłam guziczki (drewniane, ponoć ręczna robota).

Guziczki przyszyję i w swetrzysku powinnam pokazać się w ciągu łikendu :P

pozdrawiam!

Nowe nitki

2010-10-20T13:14:00.003+02:00

Pierwsza zakupiona u Laury w Kaszmirze, przyleciała w zeszłym tygodniu. Z reguły nie kupuję włóczek "bo ładne i kiedyś na coś przerobię", ale dla tej zrobiłam wyjątek. Zachwyciły mnie kolory, i już, i nie mogłam się oprzeć. Jeszcze nie wiem, na co przerobię... Snują się po głowie jakieś pomysły, a wełenka cudna leży sobie i oczy cieszy :)

A teraz te mojej roboty.
Merynos z jedwabiem, barwna bajka :)

Na razie ukręciłam tego ok. 150 metrów, ale czesanka - jak widać - jeszcze jest i nitki będzie więcej. Tylko przyhamowałam trochę, postanowiłam nie robić wszystkiego na raz, bo potem skutki są opłakane. Dowód - niżej:

Kupiłam "czesankę do filcowania", naturalną i od razu wsadziłam ją do gara w celu nadania barwy wg przepisu fanaberii. I chyba jednak ciut się spieszyłam...
Skręcić jakoś można, na drutach też jest przerabialne, ale mam mały problem, bo nitka puszcza farbę. Już czesanka w trakcie przędzenia zieleniła mi ręce :( i w trakcie drutowania też zieleni, nieco mniej, ale jednak. Źle wypłukałam po farbowaniu? Za dużo barwnika dałam? Za zimno? Za ciepło? Co dalej? prać do skutku, czy wrzucić do gara jeszcze raz? No nic, dalej będę eksperymentować, ale przerwę mam. Przerobię to zielone do końca, zobaczę co wyszło i pomyślę co z tym fantem.

Z innej beczki: przed chwilą był "pan licznik" (jak go nazywa Emilka) i przy okazji odczytu podyskutowaliśmy o sosie miodowo - czosnkowym, który u mnie w domku pachnie. Ja dostałam rachuneczek (ble), pan licznik - przepis ;)

A od Agaty dostałam miłego kwiatka :) Dziękuję!

Serwetki

2010-10-11T14:46:00.000+02:00

Lubię szydełkować serwetki. Tylko jakoś potem wędrują do szuflady, albo do ludzi. Kilka jest w zasięgu aparatu, więc obfociłam.
Ta - robiona na zamówienie Mamy, leżakuje sobie u niej na stole.

Ta robiona na zamówienie babci, pod wymiar stolika, którego już nie posiada...

...wyleguje się teraz na singerce - babcia tak lubi, ja zostawiłabym to cudo techniki do podziwiania nago ;)

Ta też na życzenie babci, pod kolor poprzedniej, na inny stolik...

...o, taki:

Ta poleciała w świat, mam nadzieję, że dobrze się spisze :) Robiłam ją, żeby sprawdzić, czy to w ogóle jest wykonalne. Jest, jak widać :)

Wszystkie wzory miałam z szydełkowych gazetek typu "Moje robótki".

A teraz lecę kręcić niteczki :D

Szyjogrzej

2010-10-05T12:41:00.007+02:00

NO WIĘC jestem z siebie dumna.
BO: sama ukręciłam wełnę (BFL).
Sama pofarbowałam (kolor niezupełnie ten oczekiwany, ale podoba mi się, bo mój!)
I zrobiłam, wg przepisu Kasi.

I jest milutki i puchaty i grzeje!

Zdjęcia ze środka nocy, zaraz po skończeniu robótki. Jest wymiętolony, prosto z drutów, nawet nitek nie pochowałam.

Ale do spania zdjęłam ;)

Emilka w paski

2010-10-02T11:24:00.008+02:00

Tunika wyszła, dość długa, mam nadzieję, że trochę ją ponosi :)
Emilka bardzo zadowolona z nowego ciuszka :D

Poszło po jednym adriafilowym motku: new zealand (pomarańczowa -troszkę zostało), genziana (zielona, też ciut zostało), globe (pstrokata, nic nie zostało); ciemna niebieska - z domowego kosza z włóczkami, nie wiem co to za jedna ;)

Więcej pasiastych Emilek tutaj, zapraszam :)

Słonecznej soboty!

Skutki uboczne farbowania wełny

2010-09-28T12:31:00.016+02:00

Postanowiłam eksperymentować na całego. Nie spodziewałam się oszałamiających rezultatów, po prostu chiałam zobaczyć jak to jest z farbowaniem wełny w mikrofali. Wskazówek CU@5 i Pimposhki nauczyłam się prawie na pamięć, ale i tak zdrowo pochrzaniłam, oto co mi wyszło:

Kolor do kitu i filc po prostu, ale to nic, nie zrażam się, eksperymentuję dalej:

Na fotce wyżej wełenka mojej produkcji w trakcie doświadczeń; ciekawe co tym razem pokićkam... Ale i tak nie odpuszczę, będę próbować, bo zawzięta jestem.

Wspominałam, że na szybko kupowaliśmy lodówkę, i że ma to związek z wełną. Nie może być? otóż może :)

Lodówka stoi we wnęce, mikrofala (stara, do której instrukcji niet) stoi na niej. Musiałam wiedzieć jaką ma moc i w celu zdobycia tej informacji Łukasz próbował dostać się na tyły kuchenki gdzie to stało napisane. W trakcie tej operacji kabel wyskoczył z gniazdka (współnego z kilkoma innymi urządzeniami), a przy ponownym podłączaniu poszła iskra, było zwarcie i lodówka padła.

Przez swoje wełniane kaprysy zabiłam lodówkę.

Lekkie poczucie winy mną targnęło, ale wiecie co? Łukasz się ucieszył! Miała już swoje lata, była po naprawie, a dalej działała "tak sobie" i koszmarnie hałasowała, Ł. od dawna marudził o nowej...

Czyli można rzec, że przez swoje wełniane kaprysy spełniłam marzenie męża ;)

No i lataliśmy za lodówką. Wiem, że można kupić przez internet, ale jednak wolę obejrzeć, dotknąć osobiście.

Wybraliśmy, kupiliśmy, przyjechała, działa cichutko i historia lodówkowa powinna się skończyć.

Ale...

Gdy nowa była w drodze, a starą wystawialiśmy z wnęki Ł. poruszał jakoś kablami.

I wtedy ożyła.

Tym razem solidne poczucie winy mną targnęło, że zaśmiecę świat sprzętem jeszcze działającym. No dobra, ledwo działającym.

Jak widać, konsekwencje farbowania wełny bywają nieprzewidywalne...

PS. a na deser okazało się, że instrukcję od mikrofali jednak mamy :D

Prosta szmatka

2010-09-25T21:34:00.009+02:00

Oczywiście musiałam wrzucić moją watę cukrową na druty. I to od razu jak wyschła, bo jestem w gorącej wodzie kąpana; następnym razem już będę wszystko robić wolniej i dokładniej. I nie lubię jak się coś marnuje, a poza tym byłam ciekawa, czy da się z tego dziergać, czy będzie się zrywać. Nie zrywało się! Co za szok...
Malutko miałam tej mojej "nici", więc zrobiłam rzecz podstawową - szalik, ale na guziki dwa.

Wiem, wiem, guziki są najładniejsze :) A koślawy szalik zawsze może posłużyć jako ściereczka do kurzu :P

Dobrej nocki!

Pokręciło mnie...

2010-09-23T12:33:00.012+02:00

Ach, bo się człowiek naogląda, naczyta, a w końcu poinformują go, że odpowiednie narzędzia ma w kuchennej szufladzie.
Grzechem byłoby nie spróbować :)
I od wczoraj kręcę, między garami, a dziećmi, czesanka lepi mi się do ciuchów i wyglądam jak tampon, ale jaką mam frajdę! To dopiero moje początki początków, do cudowności przędzionych przez fanaberię, kocurka, czy tych z Kaszmiru dalej mi niż na koniec świata, jednak wczoraj Łukasz orzekł, że "to wygląda jak wełna".
Hm.
Pewnie powinnam się wstydzić, ale ja jak dziecko - pracę zrobiło, to się chwali.
Proszę, oto moja pierwsza, własnej produkcji wata cukrowa (proszę nie doszukiwać się profesjonalizmu):

Męża to w ogóle mam fantastycznego, nie dość, że nie marudzi (co najwyżej wykpi ;) ) na moje drutowo - wełniane opętanie, to jeszcze mnie wspiera! ogląda! pochwali! fotki zrobi!

Kuchenne "wrzeciono" niezbyt chciało współpracować, ja je zakręcam w jedną, ono zaraz w drugą.
Potem wlazł mi w oczy długopis - reklamówka jednego sklepu i okazało się, że tworzy idealną parę z płytą cd. I pięknie się kręci :)

I tyle na razie wieści z frontu, lecę próbować dalej...

PS nie cierrrpię waty cukrowej! :P

Emilka niebieska

2010-09-22T12:12:00.014+02:00

Jeszcze raz Wam dziękuję za miłe skomentowanie glorii. Noszę i jestem zadowolona :) Więcej mi się chce takich bawełnianych bluzek - nie gryzą, nie jest w nich goraco, cały rok można zakładać; pomysły na następne już są.

Uff, dziewczyny zdrowe. Ale cały zeszły tydzień siedziałyśmy w domu. Na to "siedzenie" potrzebowałam bezmyślnej robótki, którą można dziergać będąc jednocześnie modelką, księżniczką (lalki), budowlańcem domów, dróg i mostów (klocki), panią w szkole, względnie uczniem, pacjentem, układaczem puzzli, graczem planszowym, nianią, mamą itd..., robótki bez liczenia rzędów i zaglądania w schemat, którą można w każdej chwili odłożyć i wrócić do niej bez zastanawiania się co dalej.

I Emilka ma nowy sweterek :)

Robótka nudna i skrzypiąca - z Falki (prawie dwa motki zużyłam, druty 3mm); kiedyś mama kupiła tego całą tonę na tę bluzkę, zostało mnóstwo i czasem coś z pozostałości wykombinuję.

To mój debiut w robieniu od góry, jako - tako wyszło, najważniejsze, że Emilka zachwycona :)

Nie jest cały zapinany, tylko od góry trzy guziczki - kwiatuszki (na fotce dwa, trzeci zwiał z kadru).

Chyba przypadkowo załapałam się na tydzień dziergania dla dzieci ;)

Następna rzecz też dla Emilki powstaje..

...miks kolorystyczny z mięciutkich wełenek :)

Pozdrawiam!

Gloria w warkoczach

2010-09-12T22:07:00.014+02:00

Włóczka gloria (niecałe 4 motki), druty 3,5mm (plisa - 3mm), wzór z modelu z Sandry 2/2001 (łomatko jakie to stare...!), ale nie robiłam wg opisu, tylko po swojemu, w kółko, bez szycia, rękawy inne, dłuuugie, bez ściągacza (takie lubię).

Łączenie jest tylko na ramionach, gdyż tak mi się zachciało kombinować z dekoltem i rękawami. Efekt nie jest idealny, główka okragła mi nie wyszła, ale jest do przyjęcia - moim niepefrekcjonistycznym zdaniem ;)

Jak teraz patrzę na zdjęcia, to myślę sobie, że dekolt mogłam zrobić ciut głębszy; lubię duże dekolty :P

...ale zostanie jak jest. Wystarczająco się naprułam przy tych kombinacjach z rękawami, aż dość już miałam tego sweterka. Nareszcie jest noszalny.

Teraz iglice :D robią cosik dla Emilki.

Dobrej nocy!

O adres poproszę...

2010-09-09T13:02:00.013+02:00

Maszyna losująca w postaci Łucji wybrała nową właścicielkę ponczo - Izę (Włóczkowe perypetie). Izo - proszę o adres (mój mail jest w profilu), ponczo już czeka zapakowane :)

*********************************************

Tkaitka - bardzo fajnie, że mimo problemów z komputerem zostawiasz po sobie ślad :)

Ata - bodygard zaczyna ryczeć, jak jej Mimi znika w szkolnym korytarzu :D

Kasia - warkoczowiec już prawie skończony, ale o tym za chwilę...

Daria - kochają się te siostry baaaardzo!

izuss - czasem jak zabieram się za nowy projekt, który wymaga kombinowania, to mówię sobie: jak to mi się uda, to uznam sama przed sobą, że jestem zdolna. A potem stwierdzam, że to było dość łatwe, a samoocena zostaje bez zmian ;)

Właśnie przy glorii znów kombinuję. Robię od dołu, na około, rękawy wrabiam, ale uparłam się, żeby główkę miały okrągłą, jak takie tradycyjne, wszywane. Być może ktoś, gdzieś opisał jak takie coś zrobić, byż może jest powszechnie znany sposób, ale nie dotarłam do niego i próbuję, wymyślam...
Wczoraj wieczorem skończyłam. Wyszło nie tak źle, ale gdzieś na granicy snu przyszło mi do głowy jeszcze jedno rozwiązanie i zasypiałam z myślą, że rano znów będę pruć.
Co też miało miejsce i aktualnie jestem w trakcie sprawdzania tego sposobu :)

Droga do szkoły

2010-09-08T13:04:00.013+02:00

...czyli Emila Pierwsza Klasa z Obstawą :)

*******************************************************************************

Bardzo się cieszę, że ponczo będzie miało nową właścicielkę :) Pozwolicie, że jutro, 9.09, dowiemy się do kogo powędruje.

*******************************************************************************

Robótkowo się dzieje, a właściwie smęci, ale już finiszuję. Na drutach mam rodzimą Glorię, robię dla siebie; wzór ze starej Sandry. Dawno temu to on mi się taaaaki skomplikowany wydawał :D

Poniżej mały fragmencik.

Pozdrawiam!

Coś jakby rozdawajka...?

2010-09-06T13:36:00.010+02:00

Bo tak: dawno temu dostałam od jednej mojej kochanej ciotki dwa motki moherowatej włóczki, radośnie żółtej. Przerobiłam ją na ponczo, proste takie - dwa prostokąty + frędzle. I jakoś tak się składa, że więcej leży w szafie niż na mnie, chyba przez ten kolor; jest mocny, co akurat mi się podoba, ale żółty nie należy do moich ulubionych.

Na ludziu wygląda mniej - więcej tak:

I w zasadzie to chciałabym wydać to ponczo.

Zapytam nieśmiało - jest ktoś chętny...? jeśli znajdzie się więcej niż jedna osoba, która miałaby chęć je przygarnąć, to wylosuję, jak w rozdawajce.

A jak nie, to dalej będę próbowała się do niego przekonać ;)

Pozdrawiam!

Dzieci

2010-09-03T13:03:00.014+02:00

Wreszcie znalazłam kabelek i zgrałam fotki z komórki, więc coś Wam pokażę.

Podobno dzieci można podzielić na te czyste i te szczęśliwe.
W takim razie moja Łucja należy do tych szczęśliwych ;) o, proszszsz:

Kaloszki za duże, ale to nic! zabawa z siostrą w błocie fantastyczna! Tylko że siostra jakoś czyściej się bawiła i błota na czubku głowy nie miała...

W pewnym momencie Łusia postanowiła zerwać kwiatek stojąc w kałuży; kwiatek był dość oporny, skończyło się to klapnięciem w błoto. Widok cudny :D

Emila rżała jak koń i stwierdziła, że Mała "wygląda jak taki robotnik z budowy!" :D

Poniżej fotki sprzed kilku miesięcy, na których uwieczniłam Łucję w środowisku naturalnym, odzianą w sweterek po Emilce.

Swoją drogą to ciekawy egzemplarz - robiłam go jak Emila miała pół roku a nosiła go jeszcze mając 3 lata, tylko rękawki musiałam wydłużyć. A teraz służy Łucji :)

Aha, piękna czapeczka nie jest mojej roboty, mama moja zakupiła. Co za afront ;)

Narzutka

2010-08-21T13:36:00.015+02:00

Dziś będę totalnie nieskromna, gdyż zachwyciło mnie to co zrobiłam.

Pewnego dnia dostałam taki oto, cudnej urody, prezent:

Od razu wiedziałam, co z tej wełenki zrobię; w głowie miałam echa tych narzutek.

Już samo dzierganie mnie zachwycało - wełenka ma cudne kolory, od ostrego pomarańczu po brąz.

Hm, oczarowała mnie chyba do tego stopnia, że narzutkę robiłam kilka razy :/ Najpierw powstała cała. Za szeroka, za krótka. Sprułam, przeliczyłam, zaczęłam od nowa. I znów za mocno rozszerzyłam, więc sprułam połowę. Dorobiłam do końca (już było dobrze), obleciałam szydełkiem, stwierdziłam, że wełenki zostało na dodanie kilku rzędów, więc sprułam szydełko, rząd zamykający oczka, dodałam co chciałam, zamknęłam, wykończyłam szydłem, dorobiłam wiązania, zblokowałam i jestem urzeczona efektem :D

Uwielbiam takie barwy, rozświetlają jesień.

Narzutkę prezentowały:

Oczywiście ja też wlazłam pod obiektyw :P Więcej zdjęć z ubierania kamiennych modelek jest tutaj, zapraszam. W kwestii fotek również będę nieskromna - podobają mi się wszystkie ;)

Znowu hurtem

2010-08-19T13:50:00.012+02:00

I znowu sonaty.
Powyżej - sonata, taka prawie biała, wzór z Diany chyba (a może z Sabriny..?), lekkie modyfikacje przy naramkach.
Poniżej sonata brązowa, wzór z głowy, same półsłupki albo oczka ścisłe - nigdy nie odróżniam, przepraszam, robię intuicyjnie, na oko ;)

a dół ma taki:

I jeszcze raz sonata brązowa, wzór też z głowy. W tle półki wyprodukowane przez Łukasza...

...a pokrowiec na fotel wyprodukowany przeze mnie. Pokrowiec ma jeszcze bliźniaka. Miejscami są koślawe (krawcowa ze mnie "taka sobie"), co na szczęście rodzinie nie przeszkadza :) a kolory podobają się bardziej niż oryginalne obicia, które zwyczajnie już nam się znudziły.

Następnym razem już będzie "detalicznie" ;)

Pozdrawiam!

Nudna jestem, wiem...

2010-08-14T12:49:00.011+02:00

...bo znów czarne...

...bo znów sonata...

...ale potrzebowałam dokładnie tego: bawełniane, czarne, z długim rękawem. No i mam :)

Sonata częściowo była pod ręką i z tego "częściowo" wyszedł feler - dokupiłam (w tym samym sklepie co poprzednie motki), jednak okazało się, że w innym odcieniu. Robiłam wieczorami i różnicę odkryłam dopiero na sobie, w świetle dziennym... Czyli jeden rękaw i kawałek kadłuba są mniej czarne :/

Rękawy w ogóle nieco dzikie mi wyszły - miały być szersze na dole, węższe na górze, ale mając to na sobie kilka minut czułam się dobrze. Czy jest noszalne na dłuższą metę ocenię, jak zrobi się chłodniej ;)

A jaka nudna robota była! Dziergałam od dołu, w kółko (same prawe...), szycie odpadło. W zasadzie od niedawna robię w okrążeniach i zastanawiam się dlaczego wcześniej tak nie robiłam??? Jeszcze muszę spróbować od góry na okrągło, skoro to takie wygodne ;)

Jeszcze raz dziękuję Wam za odzew i rady w sprawie "klątwy" alt+z.

I cieszę się, że tunika Wam się spodobała :)

Przyjemnej soboty!

Hurtem

2010-08-11T14:11:00.020+02:00

Nazbierało mi się trochę zdjęć, robionych tu i ówdzie, przy okazji.
Trzy rzeczy Wam pokażę, kolorem nie zaskoczę... ;)

Dobrze wszyskiem znane ananasy.
Sprawiłam sobie kiedyś bawełnę na zupełnie coś innego; z zakupami pojechałam do Mamy, a tam czekała na mnie Diana (czy coś w tym stylu), gdzie był ten model. Fuksem miałam przy sobie pasujące szydełko i od razu zaczęłam produkcję.
Uwielbiam ten łaszek :)

Top ze zdjęcia poniżej też stary i tak znoszony, że już tylko do latania po ogródku go używam.

A to (tuniką by nazwać..?) zrobiłam kilka tygodniu temu, z sonaty, z której było to nieszczęsne coś.

Wzór dwustonny, ale dziergałam "w kółko", więc było łatwo :) Bardzo przyjemna robota i świetnie się nosi w nieco chłodniejsze dni.

PS. Czy ktoś może mi powiedzieć dlaczego gdy piszę "ż" to znika mi poł tekstu???? Oświecona informatycznie to ja nie jestem, domowy informatyk wzrusza ramionami i nie chce wnikać, może ktoś z doświadczenia bloggerowego wie?

Pozdrawiam Towarzystwo :)

Bluzeczka z kwiatków

2010-08-09T12:44:00.016+02:00

...z czarnych, tak się jakoś złożyło.... ;)

Fotki nieco rozjaśnione, żeby było ją widać.

Z reguły noszę pod spodem top, ale bywa też zakładana w wersji odważniejszej :)

A tu zbliżenie wzoru:

Cały czas się zastanawiam, czy na dole nie dorobić jeszcze jednego rzędu motywów. Odstrasza mnie wizja kombinowania - z czego to robiłam i jakim szydełkiem - bo to staroć oczywiście. Czyli pewnie zostanie, jak jest.

Ech, lenistwo... ;)

Lawendowa Emilka

2010-08-06T12:38:00.004+02:00

Tak jakoś ten kolor z lawendą mi się kojarzy, nie wiem do końca, czy słusznie..

Ale Emilka z bluzeczki zadowolona i ją nosi, co matkę cieszy :)

Wszystkim zaglądającym życzę miłego i ciepłego łikendu!

Spełnione marzenie

2010-08-02T21:46:00.022+02:00

O huśtawce ogrodowej marzyłam dziecięciem jeszcze będąc. Ogród stanowił dalszy plan, ważne było: siąść wygodnie i się bujać.

No i wreszcie, normalnie, siadłam wygodnie i się bujałam.....

Dzielić się było trzeba, bo chętnych więcej na korzystanie z nowej atrakcji; wszyscy zachwyceni nabytkiem :)

Poszliśmy do casto, bo pod nosem i wybraliśmy najtańszą i już :) Ale wieczorem mąż oficjalnie MI ją podarował :D

Mam swoją wymarzoną huśtawkę! (na nie swoim ogrodzie...)

*****

Miało być robótkowo i będzie. Ale - uwaga - pojawi się goły brzuch, esteci zamykać oczy!

Takie "cośtam" do stroju kąpielowego, na spacer po plaży, na dojście na plażę... Ta forma kwadratów nie zachwyca mnie, ale już któryś sezon jest w użyciu.

Pozdrawiam!

Łazienka

2010-07-30T13:05:00.019+02:00

Tkaitka - witam! Ten zapinany sweterek robiłam dla siebie, ale Mamuśce się spodobał i lepiej na niej leżał niż na mnie, więc go dostała :)

Tereso - fajnie, że pocztówki się przydadzą :) A Chmielewską lubię...

Dziś specjalnie na życzenie Brahdelt - nasza mała łazienka w malutkim mieszkanku.
Szpecą ją trochę rury, ale do wszystkiego można się przyzwyczaić.

Remontował Teść, my tylko lataliśmy po sklepach, wybieraliśmy i kupowaliśmy; bardzo przyjemne to było :)

Tu wisi sobie koszyczek na zagubione skarpetki, bardzo się przydaje, w końcu pary się odnajdują.

Lampki - jak je zobaczyłam, to już innych nie chciałam.

Kafelki na ścianach też mają motyw kwiatków. Widać to trochę?

Wiem, że to śmiesznie zabrzmi, ale bardzo lubię naszą łazienkę. Zrobiliśmy ją po swojemu i zwyczajnie nam się podoba. Do tego, choć nie ma okna, nie ma w niej wilgoci, pranie szybko schnie, a zimą jest bardzo ciepła (dzięki rurom od cieplika).

I jako jedyne pomieszczenie w domu, w którym można się zamknąć i nie obawiać się, że ktoś z wrzaskiem wleci (mam na myśli dzieci), pełni często funkcję budki telefonicznej :)

Deklaracja: następny wpis już robótkowy będzie.

Zakładki

2010-07-28T14:22:00.018+02:00

Monotema ostatnio napisała o zakładkach do książek, zainspirowała mnie i postanowiłam Wam pokazać, co w moich książkach siedzi.

Siedzą mianowicie pocztówki. Nie kupuję ich specjalnie do tego celu, po prostu jak potrzebuję, to się jakaś znajduje. Niektóre - kupiłam bo mi się spodobały, inne - jako pamiątki z jakiegoś miejsca, pochodzenie większości jednak nie jest znane, po prostu "się wzięły" i już.

Aha, nie są to kartki, które przyszły listonoszem.
Zapisuję je sama - autor i tytuł przeczytanej książki. I tak od wieeeelu lat. Dawno temu zaznaczałam jeszcze w ile dni daną ksiażkę połknęłam :) Potem zaczęłam pisać rok i miesiąc czytania.
Zbieram je, a jakże :)

Niestety nie mam wszystkich. Obecnych jest 15. Najstarsza datowana '98. Miałam więcej, bo widzę, że wielu tytułów mi brakuje. GDZIEŚ SĄ, mam nadzieję, że nie przepadly na wieki i jeszcze w ręce mi wpadną.

Na każdej zmieściło się 16 - 21 książek, policzyłam i wyszło mi z pocztówek 267 przeczytanych książek. Ale wiem, że to nie wszystkie które pochłonęłam :)

A ile jeszcze przede mną! Bardzo lubię zerkać na półeczkę, na której stoi kolejka tomideł i czeka na pożarcie :D

Dziś mam dzień urlopu od dzieci. W domku hałas innego rodzaju (muzyczka gra), plany na dzień wolny w trakcie realizacji, tralala :) I mam w nosie, że pada i jesień się zrobiła; postanowiłam wyciągnąć Łukasza na kawę do ogródka kawiarnianego, to wyciągnę i basta. Najwyżej zmarzniemy :P

Dla Mamuśki mej

2010-07-27T21:42:00.016+02:00

Narobiłam dla Mamy tyle bluzeczek, sweterków, topów... że aż sama czasem się dziwię, jak otwieram jej szafę.
Ostatnio udało mi się z aparatem w ręce dorwać Rodzicielkę, więc ją opstrykałam.

Kiepską jakość zdjęć wybaczcie; były robione na szybcika i przeze mnie (Łukasz zrobiłby lepsze...)

Sweterek powstał na bazie fotki z włoskiej gazetki (nie pamiętam tytułu). Podwójna nitka, ta sama co w tej chuście (tam była pojedyncza). Kiepsko to widać, ale guziczki ma śliczne :)

Pstry topik z Sandry. Kolory na zdjęciu wyszły dość blado.

Maty kupiła na to za dużo włóczki i z rozpędu też sobie taki zrobiłam i nawet czasem zakładam na się. Ja, miłośniczka czerni :)

Teraz na drutach mam kolejne czernidło - pomysł z głowy, nic ciekawego w sumie. Łucja spała dziś jak suseł kilka godzin, miałam mnóstwo czasu na dzierganie rekawków, co radośnie czyniłam. Potem Mała się obudziła, a ja doszłam do wniosku, że rękawki będą za wąskie, a ja za wąskich nie chcę, więc pozdrawiam wszystkich Zaglądaczy i lecę pruć i zaczynać od nowa...

papa!

Trochę ogródkowo, trochę robótkowo

2010-07-24T17:09:00.021+02:00

Brahdelt - to nie mój osobisty ogródek, ale czuj się zaproszona ;)

Zulko - racja, racja, Twoje pytanie skłoniło mnie do przerycia setek zdjęć stamtąd i pokazania kilku.
Miejsce ma swój klimacik. Jeszcze dziś do południa biegałam tam po trawie w ulewie (hm, to akurat wcale nie było zbyt fajne).

A kiedy nie padało...
było duuużo przyjemności, o takich na przykład: dzierganie na fotelu pod krzakiem.

To ta bluzeczka, o którą kiedyś pytały jedna z drugą ;)

W ramach rozrywki było też spanie w namiocie, ale takie w wersji lux - z podusiami, kołderkami i lampką na prąd, żeby tatuś mógł poczytać dziecku bajeczkę przed snem :)

I było też dmuchanie świeczek na okoliczność urodzin Emilki. Fajną datę sobie wybrała do przyjścia na świat - 22 lipca :)

W prezencie dostała coś, czym ja bardzo chętnie się zajęłam, ale o tym innym razem napiszę :)

Zielone drzwi, czyli klimaty ogródkowe

2010-07-20T21:22:00.017+02:00

Ogródkowy domek to dzieło rodziców Łukasza. Domek "otwarty", ciągle ktoś tam przesiaduje, wszyscy z rodziny lubią to miejsce.
Każdy mebelek, filiżanka, lampa, garnuszek, mają swoją historię, wiele przedmiotów wojnę jeszcze pamięta..

No, ten serwis akurat nie :)

Klimatyczna sypialenka, tu są rzeczy jeszcze chyba sprzed wojny, pamiątki po dziadkach Łukasza.

Współcześnie - widmo na huśtawce:

trawnik to właściwie łąka, ale nikomu to nie przeszkadza

Tu dziecię wbrew pozorom nie dłubie w nosie ;)

(miała jeszcze służącego, co jej ciacha na ten hamak przynosił...)

wieczorny spokój...

dzwoneczki intensywnie eksploatowane przez dzieci, jakoś jeszcze wiszą...

Teraz powinnam się pakować, bo jutro znów tam jedziemy na kilka dni :)

Pozdrawiam!

Wszystko już było

2010-07-19T12:56:00.009+02:00

Było ogródkowo przez kilka dni; upalnie w słońcu, przyjemnie w cieniu, porzeczki prosto z krzaka, ciepła woda w jeziorze...

Potem znów była Kuźnica, bez porzeczek (za to z pyyyysznym grilowanym łososiem) i z chłodną morską wodą, ale upał dopisał ;) Lunęło jak ruszyliśmy w drogę powrotną :)

Taka bluzeczka też już była, niedawno, ale zrobiłam sobie drugą, czarną.

I to tyle na dziś, jakaś niezbyt przytomna jestem, ciężko mi sklecić sensowne zdanie...

Pozdrawiam :)

Kuźnica

2010-07-12T21:52:00.020+02:00

Dziś bez robótek, za to o moim miejscu nad morzem. Jeśli mam jechać nad Bałtyk, to tylko tam, do Kuźnicy na Półwyspie.
Hałaśliwe kurorty z masą ludzi, plażą, do której trzeba iść kilometrami, a której i tak nie widać zza tłumu - to nie dla mnie.
W Kuźnicy jest spokój, wąskie uliczki wijące się między starymi chatkami rybackimi, piękna plaża z delikatnym piaskiem, las, droga rowerowa nad Zatoką, pociąg który widać z brzegu...

Jak wygląda morze, każdy wie, więc kilka zdjęć Kuźnicy teraz nastąpi.

Zdjęcia są archiwalne; tym razem jakoś nie było czasu latać z aparatem :)

Zrobiłam tylko dwie, zupełnie nie morskie, fotki stojąc na balkoniku przy pokoju:

Spędziliśmy tam tylko sobotę; w planach była jeszcze niedziela, ale niedzielne powroty z Helu nie należą do łatwych i przyjemnych... Za to Emilka z moją mamą "wakacjują" i w piątek znów powinniśmy pojawić się tam w celu "odebrania towaru" ;)

PS A u Zulki są leśne cukierki!! :)

Ryczka i doniczka, a Laura rozdaje

2010-07-08T13:41:00.010+02:00

Laura ma na wydaniu śliczną wełenkę. Się zapisałam naturalnie :)

*****

Pomalowałam sobie doniczkę. Dla mnie to nowość, więc o tym trąbię.
Doniczka to taki wielkanocny koszmarek dodawany przez pewną firmę czekoladową do zestawów dla dzieci. Dotąd straszyła na żółto, teraz straszy na biało.
Jak Łukasz malował inną doniczkę, to ładniej mu wyszło, niż mi :(
Ale ja mam satysfakcję, bo to moje dzieło i już mnie tak w oczy nie kłuje jak przedtem :)

Pomalowałam też sobie ryczkę (nie-Poznaniakom wyjaśniam: to taki malutki taborecik).
Ryczka była dość wysłużona i straszyła w łazience, w której rezyduje i jest bardzo przydatna. Łazienka czarno - biała i drewniany stołek zupełnie mi tam nie pasował. Przez ponad rok na to się wkurzałam. W końcu stwierdziłam, że muszę spróbować i okazało się, że umiem pomalować ryczkę na biało :) Choć idealnie nie jest, to jestem z siebie dumna :)

Oto ryczka w środowisku naturalnym:

A w łikend jadę nad morze! :)))

Tramwajowe objawienie

2010-07-05T14:20:00.020+02:00

Przedstawiam bluzeczkę z mojej "wizji". Prościzna taka.
W tramwaju mi się ukazała, to i zdjęcia przystankowo - tramwajowe ;)

Piątkowy spacerek polegał głównie na czekaniu na tramwaj, aż wjedzie w kadr ;)

Jednak potem zlądowaliśmy w kafejce; wiecie, że w ten upał nie mieli mrożonej kawy? szok... Ale chociaż dobre ciacho było.

Bluzeczka jest z sonaty. Nie wiem, ile poszło, bo miałm ją z odzysku. Druty 3mm, ażurek odpatrzyłam z Sandry (6/2001), wykończenie szydełkowe i jest prościzna, którą bardzo lubię.

Tak bardzo, że dzieje się już następna, czarna :)

Oczywiście, że jest więcej zdjęć tramwajowych, tutaj zapraszam :)

Pozdrawiam!

Rowerowo

2010-07-01T21:36:00.008+02:00

Dziś uraczę Was króciutkim wyznaniem:
rower uwielbiam bezgranicznie.

A ten (na zdjęciach), który kilka lat temu dostałam w prezencie od Teścia, jest najlepszy na świecie!

Pozdrawiam!

Się pochwalę!

2010-06-27T00:03:00.018+02:00

Mówią, że "prawie" czyni wielką różnicę, ale tym razem mi to nie przeszkadza.

Sol Levante, druty 4,5mm, wzór "na oko" + ściąga w postaci tego opisu , zbieranie kwiatków w polu i mamy zadowoloną Agatę ;)

Brzeg trochę się zawija, ale to nic. Jedyne, co nie daje mi spokoju, to... to okropnie śmierdzi!!! Nie wiem, czy to ten jedwab? Pranie mało dało, może dłużej powinno się moczyć? Jak ktoś ma jakiś pomysł w jaki sposób pozbyć się tego zapaszku, to chętnie przygarnę...

Kto ma ochotę obejrzeć więcej zdjęć - zapraszam tutaj. Wyjaśnię tylko, że Łukasz ma "lekkiego" bzika fotograficznego, a ja (jak widać) chętnie pomagam mu w realizowaniu pasji ;)

*****

Magdo - kolor faktycznie jest obłędny - taka mocno dająca po oczach czerwień :)

Zulko, fajnie, że doceniłaś moje starania w komputerowym "odziewaniu" dziecka :)))

*****

Słonecznej niedzieli!

Wczoraj

2010-06-24T12:59:00.013+02:00

Wczoraj był Dzień Taty i z tej okazji Dziecię Starsze biło pianę.

Dziecię Młodsze przytargało krzesło i w biciu piany asystowało.
[nie ma to jak socjalizacja ;) ]

[spódniczkę "założyłam" fotoszopem :))) ]

Z piany wyrosła przepyszna beza. Robiłyśmy wg przepisu Ushii.

Tatuś prezentem zachwycony :)

Później była uczta, mniam...

A ja po raz drugi skończyłam abrazo. Właściwie nie powinnam używać tej nazwy, gdyż jest to kolejny wytwór "na motywach". Tym bardziej, że dzięki uprzejmości effci zorientowałam się, że miałam dobrze, a poprawiłam na źle... Jednak zostaje co się zrobiło i się blokuje już nawet, o:

I może zrobię sobie jeszcze jedno...? Turkusowe na przykład...?

Zdjęciami ze mną jeszcze Was zmorduję ;)

Aha, magii, na ravelry figuruję jako Agata po prostu (albo gusiaD), ale oprócz fotki w profilu, takiej samej jak tutaj, to nic tam nie mam! Ravelry to jest klęska urodzaju normalnie...

Się pożalę.

2010-06-22T13:30:00.014+02:00

Jeszcze raz dziękuję za miłe słowa pod poprzednim postem :)
Zawsze mam dylemat - odpowiadać na komentarze w komentarzach, czy w następnym wpisie? Nigdy nie wiem, kiedy ten następny wpis nastąpi, więc robię raz tak, raz tak i na razie pewnie nic nie postanowię.

*****

A teraz się żalę.
Zrobiłam sobie abrazo. Wczoraj wieczorem skończyłam. Wzoru nie nabyłam, więc dziergałam na oko, na podstawie zdjęć i tego co o nim napisano tu i ówdzie. Szło mi nawet całkiem nieźle. Ale jednak się rypnęłam, częściowo nawet świadomie (w części "dziurawej"), jednak kończyłam robótkę z nadzieją, że będzie dobrze. No i wyszło PRAWIE. Mogłabym zostawić, ale to PRAWIE mnie strasznie gryzie i swędzi i łupie w kościach, więc pruję.
Nie całe na szczęście, ale jednak dość dużo....

Pocieszam się myślą, że jak naprawię błąd i wyjdę "na prostą", poleci już z górki i to przyjemnie.

Wygadałam się, grrrrr.

A teraz, ze złości czerwona jak włóczka z której robię, wracam siać dzieło zniszczenia.

Aha, Kasiu, nie poddawaj się skróconym rzędom! Jak się uporam ze swoimi to sama ocenisz, czy mi wyszło, w razie czego służę pomocą :)